ที่โรงเรียน

คาเมะ เป็นอะไรไปน่ะ จินเดินตามแฟนตัวเล็กที่หน้าตาบูดบึ้ง ปากเล็ก ๆ ยื่นแหลมเกือบถึงจมูก

เปล่า

โกหก มือหนาจับไหล่บางให้หันกลับมา ตาคมกริบมองตรงไปที่ตาเล็กเฉี่ยว จ้องกันตรง ๆ ขนาดนี้ อยากจะรู้ จะโกหกได้ยังไง ในเมื่อความรู้สึกทั้งหมด มันบอกผ่านจากดวงตาคู่สวยหมดแล้ว

คนตัวเล็ก ก้มหน้างุด ไม่ชอบเลย ไม่ชอบที่ถูกดูออกง่ายดาย ไม่ชอบที่จินรู้ใจเขาไปหมด และที่ไม่ชอบที่สุด ไม่ชอบที่ตัวเองรักจินเหลือเกิน เพราะรัก ถึงได้แสดงอาการน่ารังเกียจแบบนี้ หึงหวงแบบนี้ เกลียดตัวเองจริง ๆ

ทำไมถึงไม่รีบไปล่ะ เสียงเบาหวิวลอยออกมาจากปากบางแดง ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่รู้ว่าปลายเสียงคนตัวเล็กสะบัดน้อย ๆ อย่างคนเจ้าอารมณ์ แต่นี่คือจิน ถึงจะพูดแสนเบา ถึงจะไม่มีเสียงออกมา แค่เห็นรูปปาก จินก็รู้แล้วว่า คาเมะจะพูดอะไร

คาเมะจะให้จินไปไหนล่ะครับ มือใหญ่หนาเชยคางแหลม บังคับให้หน้าสวยเงยมอง แล้วค่อย ๆ ปัดผมที่ยาวลงมาปิดหน้าออก เมื่อผมยาวถูกจัดการก็เผยให้เห็นหน้าสวย ๆ ของคนแสนงอน

ถ้าไม่รีบไป เดี๋ยวเธอคนนั้นจะคอยนานนะ สะบัดตัวออกมา หันหลังให้คนรัก แล้วก้าวเดินด้วยสปีดที่น่าจะเรียกว่าจ้ำเดินมากกว่า ไม่อยากอยู่ตรงนี้ ไม่อยากรู้ ไม่อยากเห็น ว่าจินจะไปหาใคร

ในใจร่ำร้องไม่ได้หยุด

ตามมาสิ ตามมา นายเป็นคนรักของฉัน จะไม่ตามมา เพราะฉันพูดแค่นี้เองน่ะเหรอ

บอกให้ไปหาคนอื่นก็ต้องไปหรือไง รีบตามมาง้อฉันเดี๋ยวนี้เลยนะนายบื้อ

ขาเพรียวค่อย ๆ ลดความเร็ว จนระยะที่ทิ้งห่างในตอนแรกค่อย ๆ ย่นเหลือไม่ไกลนัก

สุดท้ายก็แพ้ใจตัวเอง หันกลับไปมองคนโง่ คนบื้อที่ยืนกอดอก อมยิ้มแก้มตุ่ย รู้แล้วสินะ ใครที่โง่ ใครที่บื้อตัวจริง ตาคม ๆ เป็นประกายเล่นแสงล้อเลียนคนตัวเล็ก

คาเมะ ไม่มีทางทิ้งจินไปไหนได้ลงหรอกน่า

คนตัวเล็กได้แต่หงุดหงิด คิ้วเรียวสวยมุ่นขัดใจ แต่ก็ยอมเดินกลับไปหาคนรัก นิ้วเรียวเล็กสอดเกี่ยวในมืออุ่นนุ่ม ถึงจะหงุดหงิด ถึงจะขัดใจ แต่จะให้ทิ้งไป คงจะไม่ได้จริง ๆ คนสองคน มือสองมือ ขาสองคู่ก้าวไปพร้อม...ด้วยจังหวะเดียวกัน

ที่บ้าน

คาเมะ คาเม้ คา.......เมะ........จัง คาเมะครับ เสียงห้าว ๆ ตะโกนหาคนที่เป็นที่รักไม่ได้หยุด เรียกแบบธรรมดา เรียกเสียงสูง เรียกย้ำ ๆ เรียกด้วยวิธีที่เคยทำให้คนตัวเล็กเคยหันมามองอย่างรวดเร็ว แล้วก็ได้ผล เสียงหวาน ๆ ตอบด้วยคำพูดที่หวานพอกัน

จะเรียกทำไมนักหนา

จินหาถุงเท้าไม่เจอ ความผิดของคาเมะนั่นแหละ ทำให้ทุกอย่างจนเคยตัว ดูสิ กระทั่งหาถุงเท้ายังต้องเรียกหา

เรียกเข้าสิ ถุงเท้าจ๋า ถุงเท้าอยู่ที่ไหน ออกมาหาจินหน่อย จินหาไม่เจอ ลอยหน้าลอยตาแนะนำ พูดไปอย่างงั้นแหละ รู้หรอกว่าจินจะทำไงต่อไป

ถุงเท้าจ๋า ถุงเท้าอยู่ที่ไหน ออกมาหาจินหน่อย จินหาไม่เจอ นั่นไง ขาดคำเสียที่ไหน พอคนตัวเล็กแนะนำ คนตัวใหญ่ก็รับคำ ทำตามทันที

จะให้ทำไงได้ล่ะ คนตัวเล็กก็ต้องเดินปึงปังไปเปิดตู้ ดึงลิ้นชัดเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ภายในออกมา ถุงเท้าหลายคู่ถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบอยู่ในนั้น

จินเดินตามมากอดเอวซ้อนจากด้านหลัง วางคางแหมะลงที่ไหล่เล็กลาด

เห็นไหม คาเมะหาให้ เร็วกว่า น้ำเสียงอ้อน ๆ ลอยวนเวียนอยู่ข้าง ๆ หูนิ่ม เพียงแค่นี้ หน้าเล็ก ๆ ก็ซับสีเรื่อ

ถึงจะปากคอร้ายกาจกับใครขนาดไหน แต่กับคน ๆ นี้ที่ดูเหมือนจะรู้วิธีจัดการให้อยู่หมัด คาเมะก็ดูเหมือนจะแพ้อยู่ร่ำไปนั่นแหละ

ในโรงอาหาร

จินจ๋า จินกินนี่นะ อร๊อย อร่อย มะเขือเทศสีแดงแปร๊ดโชว์หราอยู่หน้าจิน โดยไม่ทันอ้าปาก มะเขือเทศชิ้นโตสีแดงจัดก็ถูกวางลงในชามข้าวของจินเรียบร้อย คนตัวโตจะทำอะไรได้ นอกจาก ก้มหน้าก้มตา กินต่อไป

จิน นี่ก็อร่อย พูดเสร็จ พริกหวานที่ตัวเองแสนเกลียดก็ลอยหวือไปอยู่เคียงคู่มะเขือเทศในชามของจิน

ส่วนอันนี้ไม่ดี กินเยอะ ๆ จะทำให้คอเลสเตอรอลสูง หมึกชิ้นใหญ่หนาลอยไปจากชามของจิน ต่อหน้าต่อตา จินก็ได้แต่มองปลาหมึกตาละห้อย

อ๊ะ กุ้งนี่น่าอร่อยจัง ตะเกียบสีดำแตะค้างที่ริมฝีปาก ในขณะที่ตารียวจ้องเป๋งไปที่กุ้งตัวใหญ่ยักษ์ แน่นอน กุ้งตัวนั้น อยู่ในชามข้าวของจิน

คาเมะอยากกินเหรอครับ งั้นจินให้ หลังจากล่ำลากับกุ้งตัวนั้นเสร็จ จินก็ค่อย ๆ คีบกุ้งตัวนั้นไปหย่อนใส่ชามข้าวของคาเมะ

คนตัวเล็กทำหน้าลำบากใจเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ยื่นแตงกวา หอมใหญ่ สารพัด.......ผัก ลงในชามของจิน ในขณะที่ตอนนี้ ชามข้าวของคาเมะพูนไปด้วยสารพัดเนื้อสัตว์

เนื้อสัตว์พวกนี้น่ะ กินเยอะ ๆ ไม่ดีต่อสุขภาพนะ กินผักน่ะดีแล้ว

เห็นไหม คาเมะน่ะรักจินขนาดไหน

ในห้องนอน

จิน ตื่นเถอะ ตื่นได้แล้ว เสียงหวาน ๆ เจื้อยแจ้วอยู่ข้าง ๆ คนรัก

จิน นี่บอกให้ตื่นไง ได้ยินไหม ไอ้หน้าที่ที่ต้องมาคอยปลุกคนขี้เซาทุกเช้าแบบนี้น่ะ คาเมะอยากจะหาคนมาทำแทนเหลือเกิน ใครที่ความอดทนสูง ๆ มาเจอคนขี้เซาอย่างร้ายกาจแบบจิน คงสติขาดกันบ้างแหละ

ไม่ได้ยิน เสียงอู้อี้ออกมาจากปากที่ขมุบขมิบ หากหนังตาบนยังภักดีกับหนังตาล่างไม่เปลี่ยนแปลง

จิน ตื่นได้แล้ว ถ้าไม่ตื่นจะไปโรงเรียนสายนะ

นอกจากไม่ยอมตื่นง่าย ๆ ยังหันหลังให้อีกต่างหาก มือใหญ่ ๆ กระชับผ้าห่มไว้อย่างเหนียวแน่น

จิน ถ้าไม่ตื่นจะเอาน้ำมาราดนะ

เงียบ

ถ้าไม่ตื่น จะให้รันจังมาปลุกนะ

(รันเป็นหมาเมะ ปลุกด้วยการเลียหน้า)

เงียบ

ถ้ายังไม่ยอมตื่นอีก จะล้มเตียงแล้วนะ ดูซิ ถ้าไม่มีที่นอน ยังจะหลับอยู่ได้ไหม

แต่จินก็แสดงให้เห็นแล้วว่า คำขู่ของคาเมะน่ะได้ผลแค่ไหน คนตัวโตยังซุกตัวอยู่ใต้ผ้านวมผืนใหญ่ ท่าทางที่คาเมะเห็น ไม่บ่งบอกสักนิดว่าตื่นแล้ว

จิน ถ้ายอมตื่น จะให้....กอด

เริ่มขยับนิด ๆ ผ้านวมไหว ยวบ ๆ

ถ้าอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเร็ว ๆ จะให้....จูบ

นั่นไงล่ะ ตื่นแล้วสินะ แต่จินก็ยังทำอ้อยอิ่ง บิดขี้เกียจเอย ขยี้ตาเอย ราวกับรออะไรอยู่ นั่นสิ รออะไรกันนะ จิน

ถ้าไปโรงเรียนทัน จะให้.....คืนนี้....... คนตัวเล็กยังพูดไม่ทันจบ จินก็กระโดดผลุงลงจากเตียง คว้าผ้าเช็ดตัวได้ก็วิ่งเข้าห้องน้ำทันที ก่อนจะลงกลอนประตูห้องน้ำ คนตัวโตยังแอบวิ่งกลับมาขโมยหอมแก้มคนตัวเล็กอีกหนึ่งฟอด มัดจำเอาไว้ก่อน

แล้วคืนนี้.......ค่อยเจอกัน

end