..........ออด..........ออด..............

เสียงออดที่ระรัวดังอยู่หน้าบ้าน ทำให้เจ้าของบ้านคนสวยต้องสะกิดคนรักที่นอนอยู่ข้างตัวด้วยแขนเรียวดัง ป้าบ เพราะแรงสะกิดที่สุดแสนจะเบา เล่นเอาหลังหนาแอ่นค่อนไปอีกฟากของเตียง คนตัวโตจำต้องลุกไปเปิดประตูอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ครับ ตามบัญชาครับ คนตัวโตกว่าเดินหัวยุ่ง หน้ามัน ไปที่หน้าประตู ตาคมมองปราดเดียวก็ต้องเกาหัวแกรก

ไม่เห็นมีอะไร คนตัวโตตั้งท่าจะปิดประตู แต่ก็ต้องชะงักกึก เมื่อมองเห็นสิ่งนั้น

จิน ใครมาเหรอ ถามด้วยน้ำเสียงสุดแสนจะงัวเงีย เมื่อคืนกว่าจะปิดเล่มหนังสือได้ ก็เล่นเอาซะดึก แล้วยังหมอนข้างที่คอยกวนอยู่ตลอดเวลา กว่าจะได้นอนจริง ๆ ก็เกือบรุ่งสาง แล้วนี่อะไร ใครมาแต่เช้า ช่างไม่มีมารยาทเสียเลย

คนตัวหนาไม่มีคำตอบ แต่มีตะกร้าสีน้ำตาลเข้มยื่นให้แทน

อะไร ตะกร้า จะเอาไปให้ใคร

ไม่ได้เอาไปให้ใคร แต่มีคนเอามาให้เรา

คนตัวเล็กเลิกคิ้วสูง ใครเอาตะกร้ามาให้ เมื่อมองไปในตะกร้าก็อุทานเสียงหลง สิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆ ที่แสนจะเกลียดที่สุดในโลก

เอามาจากทางไหน เอาไปทางนั้นเลยจิน

แต่........... คนตัวโตมองไปในตะกร้า สบตาใสแป๋ว สารภาพ ทิ้งไม่ลง

คนตัวเล็กได้แต่มองหน้าคนรัก แล้วก็เดาถูก

ทิ้งไม่ลงล่ะสิ

จินผงกหัวหงึกหงัก ใครจะว่านางงามก็เหอะ ยอมรับ จะทำไม ผู้ชายตัวโต ๆ จะรักเด็กบ้างไม่ได้เหรอไงฮะ

เลี้ยงได้ แต่มีข้อแม้

ตาคมกริบเป็นประกายจดจ่ออยู่ที่ปากบางแดง คนตัวบางเริ่มขมวดคิ้วฉับ เกาหัวแกรก จะเริ่มยังไงดี แค่ตอนนี้ งานที่จินทำก็ล้นมือ แล้วถ้าเพิ่มงานนี้เข้าไปอีกล่ะ แต่ถ้าให้เขามาวุ่นวายกับเจ้านั่น คนตัวเล็กเบ้ปาก หน้าแหย

......บรื๋อ........แค่คิดก็ขนลุกแล้ว

นายต้องดูแลเองนะ ฉันไม่ช่วยเด็ดขาด

แหง่ง......หง่าง.....เสียงระฆังแห่งชัยชนะดังแว่วอยู่ในหัวของร่างสูงใหญ่

ให้ยังไงก็รู้นิสัยคนรักดีที่สุด ถึงจะโวยวาย ขี้โมโห แต่ลองจินทำหน้าหงอยหน่อย เป็นใจอ่อนทุกที

รอยยิ้มสว่างไสวที่ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเข้ม ทำเอาหัวใจดวงเล็ก ๆ เต้นระรัวเป็นกลองรบ

อย่าทำหน้าดีใจแบบนั้นสิ นายก็รู้ว่าฉันแพ้หน้าแบบนี้รู้ไหม คนตัวเล็กได้แต่บ่นกระปอดกระแปด เสมองไปนอกกระจกใสที่ตอนนี้แสงแดดอ่อน ๆ เข้ามาทักทาย สวัสดียามเช้า

จินวางตะกร้าในมือลงเบา ๆ ที่ข้างเตียง สิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ นั่นหลับไปอีกแล้ว แต่คนตัวเล็ก ๆ ตรงหน้านี่สิ เวลาเขิน น่ารักจนอยากจะกอดไม่ยอมปล่อยเลย

คาเมะ ชายหนุ่มเรียกคนรักเบา ๆ ที่ข้างหู คนตัวบางก็หันขวับมาทันควัน ปากอิ่มแดงที่รออยู่ก่อนแล้วแตะตรงเป้าหมายพอดิบพอดี ถ้าคะแนนเต็มมีสิบ จินก็ได้สิบเต็มแหละว้า

morning kiss เจ้าตัวจ้อยมองคนตัวโตกว่าตาใสแป๋ว มือบางแตะค้างที่ริมฝีปาก หน้าแดงแจ๊ด

ไปอาบน้ำ ทำงานได้แล้ว มือใหญ่ ๆ จับข้อมือบางกึ่งลากกึ่งจูงไปส่งถึงห้องน้ำ ก่อนเข้าไป เจ้าตัวเล็กยังเยี่ยมหน้าออกมาถามแจ๋ว ๆ

ไม่เข้ามาอาบด้วยกันเหรอ จิน ตาเล็ก ๆ ยิ้มยิบหยีจนเกือบปิด

อย่าท้านะ พอคนตัวโตตั้งท่าจะกระโจนเข้าไปด้วย ประตูห้องน้ำก็ถูกปิดดัง ปัง

บรรยากาศแสนหวาน ถูกคั่นด้วยเสียงที่คาเมะ เรียกว่า เสียงจากนรก เด็กน้อยที่ถูกขัดจังหวะการนอนเพราะเสียงปังจากห้องน้ำ แหกปากดังลั่น คิ้วเรียวขมวดมุ่น เพราะอย่างนี้สิ ถึงได้เกลียดเด็ก

เมื่อวานเป็นวันที่หนังสือปิดเล่ม ส่งต้นฉบับไปเรียบร้อย วันนี้คาเมะจึงกลับบ้านได้เร็วเป็นพิเศษ หัวเล็กคิดวุ่นวายถึงการให้เวลากับคนรักอย่างเต็มที่ ช่วงเวลา 1 อาทิตย์ต่อจากนี้จะเป็นเวลาแสนสุขของสองเรา และมันก็ควรจะเป็นเช่นนั้น ถ้าไม่มี..........

กลับมาแล้วเหรอ สึบาเมะจัง คาเมะกลับมาแล้วนะครับ คนตัวโตหันหน้ามามองคนรัก แล้วหันกลับไปเกยคางกับหัวกลม ๆ มือใหญ่ ๆ กอดหลวม ๆ ที่คน ๆ นั้น ใครสักคนที่นั่งอยู่บนตักจิน ใครสักคนที่จินสนใจมากกว่าคาเมะ

สึบาเมะ ทวนคำคล้ายจะถาม เคยรู้จักใครที่ชื่อสึบาเมะไหม หัวเล็ก ๆ ประมวลผลอย่างรวดเร็ว แล้วก็ต้องส่ายหัวดิก ไม่รู้จัก

จิน สึบาเมะเป็นใคร เสียงขุ่น ตาเขียว ก้าวมายืนขวางอยู่ตรงหน้า บอกให้รู้ว่า มีเรื่อง

อ้าว ฉันยังไม่ได้บอกเหรอ เด็กคนนี้ชื่อสึบาเมะจัง ตอบกลับด้วยน้ำเสียงธรรมดามาก ๆ ทำอย่างกับเป็นเรื่องที่คาเมะจะต้องรู้ได้เองว่าเด็กที่เก็บได้เมื่อเช้าต้องอยู่ที่นี่ และเด็กผู้หญิงคนนั้นชื่อสึบาเมะ แถมท้ายด้วยจังอีกด้วย

อ๋อ อย่างงั้นเหรอ เด็กคนนี้ชื่อสึบาเมะจังสินะ คนไม่ใช่นางงามปั้นหน้ายิ้มที่คิดว่าหวานที่สุดส่งให้สึบาเมะจัง แต่เด็กน้อยก็ดูเหมือนจะรับรู้ได้ด้วยสัญชาติญาณ ตากลม ๆ มองคาเมะแค่แวบเดียว แล้วหันไปออดอ้อนจิน มือเล็กอูมกอดจินแน่นอย่างหวงแหน

..........ผึง........

เส้นความอดทนขาดสะบั้น เมื่อการกระทำของไอ้เด็กกวนประสาทตรงหน้าเรียกว่าเป็นการประกาศศึกกลาย ๆ ตาเรียวสวยจ้องเขม็งไปที่เด็กตากลมแก้มป่องที่กำลังออดอ้อนจินอยู่ตรงหน้า เจ้าเด็กกวนประสาทยังมีหน้าหันกลับมามองแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปเอาแก้มอิ่มซบนิ่งที่อกจิน สงครามเล็ก ๆ สำหรับคนสองคนกำลังจะเกิด โดยมีจินเป็นเดิมพัน เอาสิ ยังไงคาเมะก็ไม่มีทางแพ้แน่ ๆ เต่าน้อยแอบมั่นใจ

ยกที่ 1

บนโต๊ะอาหารที่ปกติมีจะคนนั่งอยู่เพียงสองคน แต่ตอนนี้กลับเพิ่มเก้าอี้ตัวเล็กขึ้นมาอีกฝั่ง คนตัวบางพยายามทำเป็นลืมๆ ว่ามีสิ่งมีชีวิตแก้มป่อง ๆ นั่งร่วมโต๊ะอยู่อีกฟากหนึ่งด้วย

จิน ลองกินนี่ดูสิ ฉันทำเองเลยนะ ตะเกียบไม้คีบเส้นอุด้งจ่อส่งไปถึงปากของคนรัก

จินก็ช่างว่าง่าย กินอุด้งผัดเข้าไปทีเดียวจนหมดคำ คนตัวโตเคี้ยวแก้มตุ่ยเป็นเด็ก ๆ ซอสที่กินเลอะอยู่ตรงมุมปาก

นายนี่ ชอบกินเป็นเด็ก ๆ อยู่เรื่อยเลย ดูสิซอสเลอะหมดเลยเห็นไหม

คาเมะก็เช็ดให้หน่อยสิ คนตัวโตโน้มหน้ามาให้เช็ด คนตัวเล็กก็ยื่นหน้าไปเช็ดด้วยริมฝีปาก ในขณะที่ลิ้นเล็ก ๆ แลบเลียซอสเลอะ และกำลังจะลามต่อไปที่ปากอิ่ม จินก็หันขวับไปด้านหลัง จนหน้าสวย ๆ ที่โน้มมาใกล้เสียหลัก ดีที่มือขาวบางยันโต๊ะเอาไว้ได้ ไม่อย่างงั้นหน้าเรียวเล็กคงกระแทกโต๊ะเข้าไปเต็มลัก

จิน เกิดอะไรขึ้น ถามเสียงหลง เมื่อจู่ ๆ จินก็ทิ้งเขาไปอย่างนี้เนี่ยนะ ร้อยวันพันปีไม่เคยมีปรากฏ

ขณะที่คาเมะกับจินกำลังจะจูบกัน พลันหางตาคมก็เหลือบไปเห็นเด็กหญิงตัวน้อยที่ในมือกำช้อนพลาสติกแน่นกำลังตักข้าวเข้าปาก ซอสมะเขือเทศที่ควรจะราดอยู่บนข้าวห่อไข่เปรอะเปื้อนเต็มหน้าเด็กน้อย ภาพนั้นรบกวนความรู้สึกของจินเป็นอย่างมาก นี่เขาละเลยเด็กน้อยขนาดนี้เชียวเหรอ จินรีบคว้ากระดาษทิชชู่ตรงเข้าไปเช็ดแก้มใสทันที

ดูสิ กินเลอะหมดเลย เดี๋ยวจินป้อนให้นะ สึบาเมะจัง

เด็กน้อยแก้มป่อง ยิ้มรับ เสียงอ้อแอ้ ปากกระจับเล็กอ้ากว้างรับข้าวที่จินเป็นคนป้อน

จิน กินนี่ด้วยสิ เดี๋ยวเย็นแล้วไม่อร่อยนะ เสียงเล็ก ๆ พยายามท้วงมาจากอีกมุมโต๊ะ แต่ตอนนี้ในสายตาจิน คงจะลืมไปแล้วละมั้งว่ายังมีคนตัวบางอีกคนนั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วย

คาเมะนั่งกอดอกมองคนรักอย่างเซ็ง ๆ เป็นอันว่ายกนี้ เขาแพ้สินะ

ยกที่ 2

หลังจากเหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งวัน การใช้เวลาในห้องน้ำถือเป็นการผ่อนคลายอย่างยิ่งยวด ปกติจินและคาเมะจะแยกกันอาบน้ำ แต่สองคนจะอาบน้ำด้วยกันในโอกาสพิเศษเท่านั้น ยิ่งตอนนี้มีเด็กน้อยเข้ามาแย่งชิงความรักจากจิน คาเมะจึงถือว่ามันควรจะถึงโอกาสพิเศษระหว่างเขาและจินได้แล้ว

จิน อาบน้ำกันนะ มือเล็กบางจับมือใหญ่หนาเชื้อเชิญให้เดินตามไปที่ห้องน้ำ

ในห้องน้ำใหญ่ โล่ง สีขาว คนสองคนกอดก่าย ช่วยกันถอดเสื้อผ้า เสื้อยืดตัวเล็กสีดำบางถูกเหวี่ยงไปกองข้างๆ เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้ม คนตัวเล็กหัวเราะคิกคักเมื่อถูกคนรักอุ้มลงไปหย่อนในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ สองมือเล็กที่เต็มไปด้วยฟองสบู่สีขาวขุ่นค่อย ๆ ลูบไล้แผ่นอกกว้าง

อยากให้ตรงไหนสะอาดเป็นพิเศษหรือเปล่าจิน รอยยิ้มร้าย ๆ ถูกส่งออกมาก่อนเป็นด่านแรก

จินแค่ยิ้มรับ ปล่อยให้มือเล็กลูบไล้ไปตามต้องการ คนตัวเล็ก ๆ คนนี้น่ะรู้จักทุกส่วนของร่างกายจินเป็นอย่างดี มือบางรู้ว่าควรจะสัมผัสตรงไหนแผ่ว ๆ หรือลงแรงย้ำหนัก ๆ ที่ตรงไหน เมื่อฟองสีขาวฟูฟ่องเต็มอ่าง สองมือใหญ่หนาก็คว้ารวบคนตัวเล็กเข้ามากอดซ้อนด้านหลัง มือใหญ่บรรจงลูบตอบไปที่แผ่นอกบางก่อนจะลากต่ำลงไปด้านล่าง

แง๊.......แง๊.......แง เสียงที่คาเมะไม่เคยปรารถนาได้ยินดังขึ้นมาอีกแล้ว มือใหญ่สะดุดกึก คนตัวเล็กต้องใช้มือบางจับประคองมือใหญ่บังคับกลาย ๆ ให้ทำต่อ

เดี๋ยวก็เงียบ อย่าสนใจเลย จิน ปากแดงกระซิบแผ่วที่ซอกหูของคนรัก

มือใหญ่หนาค่อย ๆ เลื่อนลงต่ำไปด้านล่าง เพียงสัมผัสแรก ตาสวยก็ปรือปรอยหวานฉ่ำ เมื่อคนตัวสูงเพิ่มแรงที่ฝ่ามือหนาอีกนิด ปากบางแดงเผยออ้า ส่งเสียงครางเพียงเบา ๆ และเมื่อมือหนากำลังจะ.................

แง๊..........แง๊............แง เสียงร้องไห้ของเด็กน้อยที่เพิ่มเดซิเบลมากกว่าครั้งแรกอีกหลายเท่าตัว ดังแทรกเข้ามาขัดจังหวะ คนตัวใหญ่หนาสะดุดกึก ร่างสูงลุกพรวดจนคนตัวเล็กจมดิ่งลงในน้ำ

..............พรวด............แค่ก.........แค่ก..............

คาเมะที่โผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ ไอแค่กสองสามครั้ง เพราะกินน้ำไปหลายอึก มือเล็กบางลูบหน้าสองสามที ตาคู่สวยแดงก่ำจ้องไปที่คนรัก คล้ายจะถาม

เป็นอะไรอีก

จินไปดูสึบาเมะก่อนนะ ร้องเสียงดังมากเลย ไม่สบายหรือเปล่า ต้องเป็นอะไรแน่ ๆ เลย ปกติร้องแป๊บเดียวก็หยุด แต่นี่ร้องเสียงดังมาก ๆ ต้องเป็นอะไรแน่เลย หน้าตาคมเข้มวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด คนตัวสูงก้าวยาว ๆ ไม่กี่ครั้งก็ไปถึงฝักบัวอาบน้ำ ไขก๊อกน้ำรีบชำระคราบสบู่อย่างผ่าน ๆ แล้วคว้าเสื้อคลุมออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว

คนตัวเล็กมองคนรักที่รีบเร่งออกไปก็หมดอารมณ์ทันที หัวสมองนึกไปถึงเด็กน้อยตาใสแจ๋ว แก้มป่อง ๆ ได้แต่นึกเข่นเขี้ยวอยู่ในใจ เจ้าตัวร้ายนั่นอีกแล้ว

เป็นอันว่ายกที่สอง สึบาเมะชนะอย่างสวยงาม

ความพยายามในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ทำให้คาเมะรู้ว่าเค้าแพ้เจ้าเด็กคนนั้นซะหมดรูป แต่ในเมื่อรักจินซะหมดใจ จะให้ทำยังไงได้ ก็คงต้องทำใจ รัก เจ้าเด็กคนนั้นเป็นอย่างเดียว แล้วเด็กน้อยที่โตวันโตคืนก็น่ารักน่าชัง จนอดไม่ได้ที่จะรักจริงๆ เมื่อตัดอคติส่วนตัวออกไป คาเมะก็ต้องยอมรับว่าเด็กน้อยน่ารักมากถ้ามีจินอยู่ด้วย แต่...........

ในเช้าที่ควรจะสดใส คาเมะตื่นขึ้นมา พร้อม ๆ กับทุกอย่างที่ถูกทำให้เสร็จสรรพ เสื้อผ้าเข้าชุด อาหารเช้าหอมกรุ่น และจินที่แต่งตัวเนี๊ยบนั่งรออยู่ที่เตียงนอน ทันทีที่ร่างสูงใหญ่เห็นคนตัวเล็กเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำ จินก็เอื้อมมือไปแย่งผ้าขนหนูสีขาวมาจากมือบาง คาเมะเดินไปนั่งที่โซฟาสีน้ำเงินเข้ม โดยมีจินเดินตามมาติด ๆ เมื่อคนตัวเล็กนั่งแหมะ มือใหญ่หนาก็บรรจงคลี่ผ้าขนหนูขยี้เบา ๆ ไปที่ผมเส้นเล็ก

มีอะไรเหรอจิน

คนตัวสูงสะดุดนิดหนึ่ง แล้วจึงค่อย ๆ เช็ดผมนุ่มต่อ

วันนี้จินมีสอน ชายหนุ่มเป็นเชฟสอนทำขนมในโรงแรมชื่อดัง อาทิตย์หนึ่งจะมีสอนสักครั้ง ดังนั้นจึงไม่แปลกที่จินจะใช้เวลาที่เหลือส่วนใหญ่อยู่กับบ้าน

แล้ว ? ตาเรียวสวยตวัดมองคนรัก รอให้พูดต่อ

คราวนี้มือใหญ่หนารามือจากการเช็ดผม สองมือยกขึ้นไหว้ปรก ๆ

ฝากดูแลสึบาเมะจังด้วยนะ คาเมะ

ไม่ต้องเสียเวลาคิดเลย คาเมะตอบได้อย่างรวดเร็ว ไม่

นะ คาเมะ วันเดียวเอง นะ จินออดอ้อนทั้งน้ำเสียงและดวงตา เมื่อคาเมะเบนหน้าหลบไปข้างขวา จินก็ตามมาส่งสายตาอ้อน ๆ ขอร้องทางด้านขวา คาเมะหลบไปด้านซ้าย หน้าหล่อ ๆ ก็ตามมาให้เห็นถึงด้านซ้าย พอก้มมองต่ำ จินก็ยังอุตส่าห์แทรกตัวลงมาให้เห็นแววตานั้นจนได้ ทำถึงขนาดนี้ คาเมะก็ยอมใจอ่อนไปตามระเบียบ

วันเดียวนะ

ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงใหญ่แอบดึงกำปั้นเข้ามาแนบตัว ประมาณสำเร็จแล้ว ปากอิ่มแดงบรรจงประทับไปที่แก้มใส ก่อนจะทิ้งไว้ให้คนสองคนอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง

เมื่อจินออกไปแล้ว คาเมะก็เริ่มหาวิธีอยู่กับหนูน้อยอย่างสงบสุข

ตาเรียวกวาดไปเห็นของเล่นเด็ก ตัดสินใจ จะใช้ไอ้นี่ละนะ

สีบาเมะจัง ดูสิ ตุ๊กตาน่ารักนะ เด็กน้อยแค่เพียงหันมามองแวบเดียวก่อนจะสะบัดหน้าพรืดไปอีกด้าน

ไม่ชอบอย่างงั้นเหรอ ถ้างั้นนี่ละ คนตัวเล็กเคยเห็นเด็กน้อยหัวเราะเอิ้กอ้ากตอนที่เล่นกับจิน คงจะชอบชิ้นนี้ละนะ

เมื่อรถบังคับวิทยุแล่นเข้าไปเฉียดใกล้ เด็กน้อยทำท่าจะคว้าเอาไว้ ก่อนที่จะแหงนหน้าขึ้นมาเห็นคาเมะที่ยิ้มให้หวานจ๋อย เด็กน้อยหยุดคลานแล้วเปลี่ยนมานั่งนิ่ง ๆ แทน ถึงดวงตาจะคอยมองรถบังคับไม่วางตา แต่ก็ไม่มีท่าทางไขว่คว้า อยากได้ แต่อย่างใด

ความอดทนของคาเมะกำลังจะสิ้นสุด คนตัวบางต้องคอยบอกตัวเองอยู่ในใจ

เด็ก สึบาเมะยังเป็นเด็ก อย่าถือสาเด็ก ท่องเอาไว้ นี่เด็ก

ขณะที่คนตัวบางกำลังพยายามสะกดจิตตัวเองไม่ให้ถือสาเด็ก เสียงโทรศัพท์มือถือของคาเมะก็ดังขึ้นเสียก่อน และก็ให้บังเอิญที่โทรศัพท์อยู่ใกล้กับเด็กน้อยมากว่าคาเมะเสียด้วย

เด็ก ๆ มักจะชอบอะไรที่มีเสียง รู้บ้างไหม คาเมะ

มือเล็กอูมคว้าหมับไปที่โทรศัพท์ คาเมะจ้องเด็กน้อยเขม็ง แต่สึบาเมะไม่สนใจคาเมะอีกแล้ว มือเล็กกำโทรศัพท์โบกไปมาอย่างสนุกสนาน และตั้งท่าจะโยนเจ้าเครื่องมือสื้อสารทิ้งไปเมื่อมันไม่มีเสียง

สึบาเมะเอาโทรศัพท์มาเดี๋ยวนี้นะ คนตัวบางตวาดเสียงดังลั่น คำพูดที่คอยบอกตัวเองว่าสึบาเมะเป็นเด็ก ตอนนี้ลืมไปหมดแล้ว

เด็กน้อยสะดุ้ง ปล่อยโทรศัพท์ออกจากมือ ปากเบะเบี้ยว หน้าตาเหยแก แล้วแผดเสียงร้องไห้ดังลั่น

คาเมะตกใจกับภาพที่เห็น ถึงจะไม่ค่อยชอบเด็ก แต่ก็ไม่เคยทำให้เด็กร้องไห้มาก่อน ใจหนึ่งก็รู้สึกผิด แต่อีกใจก็อดจะโทษไม่ได้

ก็สึบาเมะเอาโทรศัพท์ของเขาไปก่อนทำไมล่ะ

คนตัวบางรีบคว้าโทรศัพท์มากดดูเบอร์ที่ไม่ได้รับสาย จินนั่นเอง คงเป็นห่วงว่าทั้งสองคนจะอยู่ด้วยกันได้ไหม ยิ่งเห็นอย่างนี้คาเมะยิ่งรู้สึกผิด คนตัวบางรวบเด็กน้อยเข้ามาไว้ในอ้อมกอด เด็กน้อยยังดิ้นขลุกขลัก ร้องไห้จ้า แต่คาเมะก็ยังกอดไว้แน่น จากที่เด็กน้อยเพียงดิ้นรน ตอนนี้มือเล็กอูมตีแปะ ๆ ไปที่คาเมะไม่หยุด

คาเมะไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ความรู้สึกผิดที่ถาโถม น้ำตาของเด็กน้อย ทำให้น้ำใส ๆ ไหลออกมาอาบแก้ม เมื่อเด็กน้อยเห็นคาเมะร้องไห้ ท่าทางดิ้นรนเมื่อครู่ก็หยุดกึก เด็กน้อยหยุดร้องไห้แล้ว แต่คาเมะกลับร้องไห้หนักขึ้น จากน้ำตาที่เพียงไหลอาบแก้ม ตอนนี้กลับสะอื้นจนตัวโยน ถึงอย่างนั้น มือขาวบางก็ยังไม่คลายอ้อมกอดจากเด็กน้อยตัวกลม ๆ เจ้าตัวเล็กยกมือเล็กขึ้นมาโอบหลวม ๆ ที่รอบคอบาง หัวเล็ก ๆ เอียงซบไปที่อีกคน

การกระทำนั้นทำให้คาเมะหยุดร้องไห้แทบจะทันที

นี่สึบาเมะกำลังปลอบเขาอยู่ใช่ไหม

คนสองคนเริ่มเปิดใจยอมรับกันแล้ว สึบาเมะยอมรับแล้วว่าคาเมะไม่ได้รังเกียจเด็กน้อย คาเมะก็ยอมรับว่าสึบาเมะเป็นแค่เพียงเด็กคนหนึ่ง

ในที่สุด คนสองคนก็ยอมรับกันเสียที

วันนี้ทั้งวันจินไม่มีสมาธิกับการสอนแม้แต่น้อย ชายหนุ่มรู้ว่าคาเมะไม่ค่อยจะชอบเด็กน้อย พอ ๆ กับเด็กน้อยที่ดูจะไม่พยายามเข้าหาคาเมะเลย เมื่อเลิกงานปุ๊บ จินจึงตรงดิ่งกลับบ้านทันที และภาพที่เห็นก็ทำให้ชายหนุ่มอดจะยิ้มให้ตัวเองไม่ได้ เขาคงคิดมากไปเองสินะ

คนตัวสูงห่มผ้าให้อย่างเบามือ มือใหญ่หนาเอื้อมไปปิดไฟ แล้วค่อย ๆ ย่องออกจากห้องอย่างเงียบกริบ กลัวจะรบกวนคนสองคนนั้น

คาเมะที่หลับสนิท โดยมีเด็กน้อยหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอด หนังสือนิทานที่เปิดค้าง บ่งบอกว่าคาเมะคงจะอ่านนิทานให้เจ้าตัวเล็กฟังก่อนนอน แต่คงจะวุ่นวายกับเด็กน้อยมาทั้งวัน หนังสือเล่มนั้นเลยกล่อมทั้งเด็กและผู้ใหญ่ไปพร้อม ๆ กัน

แล้วเจ้าหญิงกับเทวดาตัวน้อย ๆ ก็หลับไปอย่างมีความสุข

เมื่อทุกอย่างดูเหมือนจะราบรื่นลงตัว สึบาเมะและคาเมะเข้ากันได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ จนพักหลังเด็กน้อยมักจะร้องหาแต่คาเมะด้วยซ้ำ ในเมื่อไม่มีอะไรต้องห่วงอีกแล้ว วันนี้จินจึงหมายมั่นไว้ในใจ คืนนี้ เขาและคาเมะน่าจะได้มีอะไรลึกซึ้งกันเสียที หลังจากที่คนทั้งสองห่างหายจากการใช้เวลาร่วมกันไปเสียนาน

คาเมะ ชายหนุ่มดึงความสนใจจากคาเมะให้ละจากหน้าจอคอมพิวเตอร์มามองที่เขา

หืม ตาเรียวสวยมองคนรักแวบหนึ่งก็รู้ว่าจินคิดอะไร ดวงตาคมที่มองมามีแววกรุ้มกริ่ม ปากแดงอิ่มอมยิ้มน้อย ๆ จนแก้มตุ่ย ก่อนจะตรงมาอุ้มคนตัวเล็กที่ยินยอมพร้อมใจเป็นอย่างดีไปทีเตียง

ไม่ใช่แค่จินหรอกที่รู้สึกว่าทั้งสองคนชักจะไม่ค่อยมีเวลาให้กันแล้วนะ แต่คาเมะก็รู้สึก คนตัวเล็กจึงอยากจะให้เวลาค่ำคืนนี้เพื่อชดเชยช่วงเวลาที่หายไป

ปากอิ่มเต็มงับใบหูเล็ก ๆ เพื่อปลุกเร้า แล้วพรมจูบซอกคอขาวไปจนถึงริมฝีปากบาง จูบที่อ่อนหวาน นุ่มนวล ราวกับจะขอชดเชยช่วงเวลาทั้งหมดในจูบเดียว มือสองมือค่อย ๆ แกะกระดุมเม็ดเล็ก ๆ ออกจากเสื้อของอีกฝ่าย ในขณะที่ริมฝีปากยังเติมเต็มให้กันและกันไม่ได้ห่าง เมื่อเสื้อผ้าหลุดออกไปจนเกือบหมด มือเล็กบางค่อย ๆ ไล้ไปตามแผ่นหลังหนาเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตึง มือของจินก็ค่อย ๆ เลื่อนลงหมายจะถอดกางเกงบ๊อกเซอร์ตัวสุดท้ายออกจากร่างขาวบาง

แง๊.............แง๊...........แง๊.............

แค่เสียงนี้เสียงเดียว คาเมะก็ผลักจินออกจากตัว คนตัวเล็กกระเด้งลุกออกจากเตียงทันที มือขาว ๆ คว้าเสื้อผ้าที่ตกกองอยู่มาสวมลวก ๆ แล้ววิ่งตรงไปที่ห้องของเด็กน้อยทันที

เมื่อคาเมะกลับมา เด็กน้อยตัวกลมก็หลับซบอยู่ในอ้อมกอดของคาเมะแล้ว

จิน คืนนี้ให้สึบาเมะนอนกับเรานะ โดยไม่รอให้จินอนุญาต คาเมะจัดการให้เด็กน้อยนอนลงตรงกลางระหว่างเขาและจิน เด็กน้อยหลับไปโดยที่มือเล็ก ๆ ยังกำนิ้วของคาเมะไว้แน่น คาเมะมองเด็กน้อยอย่างแสนรัก แล้วไม่นาน ตาคู่สวยก็ปิดสนิท ทิ้งให้จินได้แต่นอนมองเด็กน้อยตัวอ้วนกลมอย่างเข่นเขี้ยว

ศึกเล็ก ๆ กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง โดยครั้งนี้ มีคาเมะ เป็นเดิมพัน

Fin