มันจะตกอะไรกันนักกันหนานะ เสียงใสบอกอย่างหงุดหงิด หน้าเรียวเล็กยู่น้อย ๆ ก่อนจะสะบัดหัวไล่หยดน้ำที่เกาะตามผมเส้นเล็กสีน้ำตาลอ่อน มองดูคล้ายลูกหมาตัวเล็ก ๆ ที่สะบัดตัวไล่น้ำเวลาถูกจับอาบน้ำก็ไม่ปาน

หยดน้ำที่สะบัดกระจายเป็นวงกว้าง ทำให้คนที่ยืนหลบฝนอยู่ใต้ชายคาแคบ ๆ อันเดียวกันระหว่างรอรถเมลล์ เผลอกระถดตัวไปรวมกันอยู่อีกด้านของชายคา แต่ระยะห่างระหว่างคนตัวเล็กเพียง 1 คน กับคนอีกหนึ่งกระจุกใหญ่ กลับมีคนตัวใหญ่หนาผิวขาวจัดยืนอยู่ตรงกลาง เจ้าของร่างสูงใหญ่ไม่ได้ถอยหนีคนตัวเล็กอย่างนึกรังเกียจ ตรงข้าม มือใหญ่หนากลับยื่นร่มพลาสติกสีขาวมาให้คนตัวเล็กกว่า พร้อม ๆ กับรอยยิ้มสวย ก่อนจะวิ่งฝ่าสายฝนออกไป

คาเมะมองร่มในมือ สลับกับคนใจดีที่วิ่งจากไปอย่างงง ๆ

มีร่ม แล้วมาหลบฝน ทำ ?????

...........ปึง.........

กระเป๋าเป้นักเรียนถูกวางกระแทกบนโต๊ะ หน้าเรียวเล็กยู่สนิท มือขาวบางจับปลายเสื้อม้วนรวมกัน ก่อนบีบไล่เอาสายน้ำออกจากเสื้อตัวขาวบาง

ตากฝนมาอีกแล้วสิ คาเมะจัง เพื่อนจมูกโตหันกลับมามองเจ้าของหน้าเรียวสวย เป็นเรื่องปกติเสียแล้วที่จะเห็นเพื่อนตัวเล็ก ๆ เปียกมะลอกมะแล่กเข้ามาในห้องเรียน

เออ

แล้วทำไมไม่พกร่ม

ใครจะไปรู้ ก่อนออกมา แดดยังสว่างโล่ พอฉันก้าวออกมาเท่านั้นแหละ ฝนเทยังกับฟ้ารั่ว ปากบางบ่นขมุบขมิบ ก็มันเรื่องจริง ก่อนออกจากบ้าน เจ้าตัวเยี่ยมหน้าออกมามองทางกระจก ท้องฟ้ากระจ่างใสแบบนี้ ให้ตายก็ไม่คิดว่าฝนจะตก แต่เพื่อความแน่ใจ คนตัวเล็กยังอดไม่ได้ที่จะเปิดดูพยากรณ์อากาศอีกตั้งรอบ ผู้ประกาศก็พูดย้ำให้เขามั่นใจเป็นนักหนา ยังไงวันนี้ฝนไม่มีทางตก แล้วดูสิ ออกจากบ้านมาได้ครึ่งทาง ฟ้าที่สว่างจ้ากลับมืดครึ้มกะทันหันแล้วฝนเม็ดใหญ่ ๆ ก็ประเคนลงมาตลอดทางจนต้องวิ่งตากฝนเข้ามาในโรงเรียนนี่ยังไง

แล้วทำไมนายไม่เปียกเลย คนตัวเล็กมองเพื่อนจมูกโตนั่งอยู่บนเก้าอี้สองขา โยกไป โยกมา อย่างสนุกสนาน

ก็ฉันมันไม่ใช่นายฝนพรำยังไงล่ะ ยูอิจิหยุดโยกเก้าอี้ ก่อนจะหันกลับมายิ้มตาหยีใส่เพื่อนตัวเล็ก

คาเมะสั่นหัวน้อย ๆ ไม่ยอมรับฉายาที่เพื่อนจมูกโตตั้งให้ ใครเป็นนายฝนพรำ มันก็แค่บังเอิญ ฝนตก แล้วเค้าก็ตากฝนก็เท่านั้น ดูสิ คนที่ต้องตากฝน เปียกมาเรียนไม่ได้มีแต่เขาคนเดียวเสียหน่อย

ตาเรียวเล็กกวาดมองไปทั่วห้อง หวังจะเจอผู้ร่วมชะตากรรม แต่ให้เขม้นมองยังไง

คนที่นั่งตัวเปียก หัวลีบอยู่ตรงนี้ มันก็มีแค่เขาคนเดียว

คิ้วบาง ๆ ขมวดเข้าหากันน้อย ๆ

หรือจะเป็นจริงอย่างยูอิจิพูด ???

มือเรียวสวยยื่นแทรกมาตรงหน้าคนตัวเล็ก บนมือนั้น ผ้าขนหนูผืนอ่อนนุ่มถูกส่งมาให้ คาเมะคว้าเอาผ้าขนหนูมาเช็ดผมทันที ขณะที่เช็ด กลีบปากบางขยับนิด ๆ อ่านได้ว่าขอบคุณ

ก็ไม่ได้ทำเป็นแต่กวนประสาทเขานี่นะ คนตัวเล็กได้แต่คิดในใจ ไม่ยอมพูดออกไป ขืนหลุดออกไปสิ จมูกโต ๆ นั่นคงยื่นยาวเป็นพินอคคิโอละมั้ง

อย่าเข้าใจผิด ไม่ใช่ของฉันหรอกน่า

งั้น........เอาคืนไป มือเล็กชะงักการเช็ดผมทันที ยื่นผ้าขนหนูผืนเล็กที่ตอนนี้ชุ่มไปด้วยน้ำคืนให้เพื่อนจอมกวน

เปียกขนาดนี้ จะเอาไปทำผ้าขี้ริ้วยังคิดหนักเลยนะเนี่ย ยูมองด้วยสายตาที่ตีความได้ว่ารังเกียจ กรีดนิ้วมาที่ผ้าขนหนูเหมือนจะหยิบ แล้วหดกลับไปล้วงกระเป๋ากางเกงเสียอย่างนั้น

แล้วส่งมาให้ทำอะไรครับ คุณยูอิจิ

ร่ม ๆ ไว้ครับ คุณคาเมนาชิ พอดีเช้านี้ ผมเจอชายนิรนาม แต่งตัวคล้าย ๆ นักเรียนโรงเรียนข้างๆ มายื่นถุงกระดาษให้กระผม ไอ้ตอนแรก กระผมก็นึกว่าจะมาสารภาพรัก แต่บังเอิญกระผมชอบสาวแบบตู้ม ตู้ม มากกว่า ไอ้แบบตัวโต ๆ หน้าอกแบน ๆ เหมือน ๆ กัน มันเลยไม่อยู่ในความสนใจ แล้วหมอนั่น มันก็บอกว่า ฝากให้นาย แค่นี้แหละ นอกจากนี้ ไม่รู้ อย่าถาม เพราะ..........ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ยูยักไหล่ทิ้งท้าย ปล่อยให้เครื่องหมายคำถามผุดขึ้นมาเต็มไปหมดบนหน้าสวย คนตัวเล็กทำหน้าครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะสะบัดหัวไล่ความสงสัยทิ้งไป มือเรียวขาวบิดผ้าขนหนูไล่น้ำ เริ่มต้นเช็ดผมของตัวเองอีกรอบ ในหัวเล็ก ๆ ตอนนี้ไม่ได้นึกถึงชายนิรนามอีกแล้ว ก็ไอ้อาการตงิด ๆ ที่รู้สึก ทำให้ลืมคิดไปชั่วขณะ อาการระคายคอนิด ๆ ไม่พ้น หวัดแหง ๆ

ยู เย็นนี้ไปกินข้าวกัน ร้านเพิ่งเปิดใหม่ น่ากินมากกกกกกกกกก ท้ายเสียงลากยาว โฆษณาเกินจริงเป็นที่สุด ยูอิจิเหมือนจะมองเห็นหางที่กระดิกอยู่ข้างหลังเจ้าเต่า จะปฏิเสธก็ทำไม่ลง สุดท้ายคนตัวสูงก็ต้องยอมไปเป็นเพื่อนเต่าน้อย คาเมนาชิ อยู่ดี

ทำไมฉันต้องไปกินข้าวกับแกด้วยวะ ยูอิจิมองหน้าคาเมะ สั่นหัวน้อย ๆ เมื่อนึกไปถึงสาว ๆ ในฮาเล็มที่รอให้เขาโทรไปเพียงกริ๊งเดียว สาว ๆ เหล่านั้นก็จะมานั่งเคียงคู่ คุณยูคะ คุณยูขา ป้อนข้าว ป้อนน้ำ จ่อถึงปาก แล้วทำไม๊ ทำไม จะต้องมานั่งกินกับไอ้เต่าหน้าแดงที่ดูเหมือนจะไข้ขึ้นด้วยเนี่ย ไม่เข้าใจ

ก็ฉันไม่สบาย พ่อแม่ก็ไม่อยู่ ตอนไปกินข้าว เกิดเป็นลมล้มไป จะทำยังไง แค่ก แค่ก ท้ายเสียงกระแอมไอประกอบให้เห็นภาพ ตัวเล็ก ๆ นั่งสงบเสงี่ยมเรียบร้อย พยายามทำให้เหมือนไม่สบายมาก ๆ ทั้งที่ไข้ขึ้นจริง ๆ ไม่น่าจะเกิน 38 องศา

ก็ไอ้ที่ตามจีบนายเป็นพรวน ก็เลือกมาสักคนสิฟะ

ไม่เอา ปากบางแดงยื่นแทบจะทันที หน้าสวยงอนิด ๆ อย่างแสนงอน

ทำไม อีกคนไม่ลดละ ถ้าไอ้เต่าไม่เลือก สุดท้าย โคอาล่าแบบเขานี่แหละจะซวย ขืนต้องมานั่งกินข้าวด้วยกันทุกวัน สาว ๆ หายหมดน่ะสิ

พวกนั้น มันไม่ได้จะกินข้าว มันจะกินฉัน

ยูมองคาเมะ แล้วพยักหน้าเห็นด้วยอย่างลืมตัว นั่นสิเนอะ ไอ้พวกนั้น มันคงอยากกินนายมากกว่า

อาหารมื้อเย็นของยูเป็นยากิโซบะทั่ว ๆ ไป เส้นอุด้งสีเหลืองสดกับผักหลากสี ก็น่ากินดี แต่คงจะไม่เท่า.....

ตาคมเหลือบมองชามกระเบื้องขนาดใหญ่ ควันกรุ่นลอยปะปนกับกลิ่นหอมยั่วยวน ประกอบกับเสียง ซด น้ำซุปดัง ๆ จากไอ้ตัวเล็ก ยิ่งเพิ่มความน่ากินเข้าไปได้อีกหลายคะแนนเลยทีเดียว

อร่อยไหม

อืม ก็ดี ตอบส่ง ๆ ไปอย่างนั้น คาเมะเจริญอาหารได้มากกว่าคนที่บอกว่าตัวเองป่วยไปหลายโยชน์ มือขาวเล็กยังไม่ปล่อยช้อนกระเบื้องที่กำลังตักน้ำซุปขึ้นมาจ่อถึงปากบางด้วยซ้ำ

อยากให้แฟนคลับนายมาเห็นจัง ยูพูดยิ้ม ๆ มองไอ้จ้อยขอดน้ำซุปกินเรื่อย ๆ เมื่อคนตัวเล็กทำท่าจะลามือ มือใหญ่หนาก็เลื่อนซองยามาวางตรงหน้าคาเมะ

อะไร คาเมะเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถาม

ยาไง

รู้แล้วว่ายา ไม่ได้โง่ แล้วเอามาจากไหน

ตอนที่นายไปซื้อชาชูอ่ะ คนนั้นเขาฝากมาให้ นิ้วเรียวแข็งชี้ไปที่ผู้ชายอีกคน แต่ไม่ทันเสียแล้ว เสียงกรุ๊งกริ๊งของกระดิ่งตรงประตูทางเข้าออก บ่งบอกว่าคนตัวใหญ่หนาก้าวออกไปแล้ว คาเมะได้ทันเห็นเพียงแผ่นหลังของผู้ชายคนนั้น ถึงอย่างนั้นสิ่งที่ได้รู้เพิ่มขึ้นมาคือ ผู้ชายคนนั้น เป็นคนเดียวกับที่ให้ผ้าขนหนูเขานั่นแหละ มือเรียวเล็กหยิบซองยาขึ้นมาดู ค่อย ๆ แกะยาเม็ดกลมขาวออกมา ยื่นส่งให้เพื่อน

เอ้า ยู กินซะ

เฮ่ย เขาให้แก

ได้ไง ถ้าเป็นยาปลุกจะทำไง

โน่น เขาไปโน่นแล้ว เขาคงไม่มาปลุกแกให้ฉันหรอกเต่า กินเข้าไปเหอะ แล้วยาเนี่ยมันก็สลักชื่อยาไว้ออกหรา ยาแก้หวัดชัด ๆ

หน้าเรียวสวยครุ่นคิดอย่างหนัก มือเล็กหยิบยาเข้าปากอย่างรวดเร็ว หลับตาปี๋ ก่อนจะกระดกน้ำตามไปอีก 3 แก้วใหญ่

ถ้าฉันเป็นอะไรไป บอกพ่อแม่ด้วย ฉันรักท่านนะยู หน้าเรียวสวยหันมายิ้มให้เพื่อนจมูกโตอย่างขี้เล่น ตบปุ ๆ ลงบนบ่ากว้างคล้ายจะสั่งเสีย แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ทำให้เชื่อไม่ลงเลยจริง ๆ

อีกครั้งที่ยูต้องส่ายหน้าแรง ๆ ใครจะรู้ ไอ้จ้อย ตัวเล็กบางตรงหน้าที่มีแฟนคลับอยู่เต็มโรงเรียนจะมีนิสัยเป็นเด็ก ๆ แบบนี้ ปากอิ่มย้อยยกยิ้มกว้าง เพราะอย่างนี้ละมั้ง ถึงเป็นเพื่อนกันมาได้จนป่านนี้

กลับกันเถอะ

อืม อย่ากลายร่างเป็นหมาป่านะยู ตาเรียวเล็กเป็นประกายวิบวับ เมื่อเห็นเพื่อนจมูกโตหน้าเปลี่ยนสี สีแดงเรื่อกับยูบางทีมันก็เข้ากันดีเหมือนกันนะ

เพราะยาที่กินไปหรือยังไงนะ คาเมะถึงรู้สึกว่าเช้าวันนี้อากาศสดใสมากกว่าทุกวัน แดดอุ่น ๆ สว่างจ้าขับให้ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าสด กระทั่งก้อนเมฆที่ลอยไปมา คนตัวเล็กยังจินตนาการเป็นรูปต่าง ๆ ได้อย่างอารมณ์ดี ใบไม้ที่ได้น้ำมาตลอดทั้งอาทิตย์เป็นสีเขียวสดยิ่งเพิ่มความสดชื่นให้คาเมะเข้าไปอีก จนต้องสูดหายใจแรง ๆ เอาอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็ม ๆ ปอด

วันนี้น่าจะมีเรื่องดี ๆ นะ คนตัวเล็กแอบคิดในใจ

ระหว่างทางที่เดินไปโรงเรียน ขาเพรียวก้าวเรื่อย ๆ ไม่รีบร้อน แต่ไม่เอื่อยเฉื่อยเกินไปนัก เมื่อใกล้จะถึงประตูโรงเรียน ตาเรียวก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อมองเห็นชายหนุ่มผิวขาวจัด เจ้าของร่างสูงใหญ่ในเครื่องแบบนักเรียนสีน้ำเงินเข้มเกือบทั้งชุดที่กำลังก้มหน้างุด หน้าคมเข้มที่เงยขึ้นมาพอดิบพอดีกับที่คาเมะมองตรงไป ราวกับสิ่งรอบตัวเคลื่อนไหวช้าลง หน้าโรงเรียนที่ควรจะหนาแน่นไปด้วยเด็กนักเรียน กลับมีเพียงแค่คนสองคน

คนหนึ่ง อยู่ในชุดสีน้ำเงินเข้ม ดวงตาคมกริบมีแววประหม่าเล็กน้อย แต่กระนั้นกลับไม่ลดความน่ามองแม้แต่น้อย ปากอิ่มแดงคล้ายจะกล่าวอะไรขมุบขมิบ เมื่อคนตัวเล็กตั้งท่าจะเดินผ่านไป

เอ่อ คาเมนาชิ คาซึยะ คาเมะหยุดแทบจะทันที เมื่อได้ยินเสียงเรียกตนจากอีกฝ่าย ตาเรียวหันไปมองชายหนุ่มที่ตอนนี้เหงื่อซึมตามไรผมจนต้องใช้ผ้าขนหนูขึ้นมาซับ

เห ผ้าแบบนี้มันคุ้น ๆ นะ เหมือนกับวันนั้นเลย ที่ยูยื่นให้เขา คนตัวเล็กคิดไป สลับกับมองผ้าไปอย่างใช้ความคิด

เอ่อ กรุณารับจดหมายฉบับนี้ด้วยครับ จินเปิดเป้ใบใหญ่ ควานหาซองจดหมายสีฟ้าอ่อนขึ้นมา แต่กว่าที่จินจะหยิบได้ซองจดหมายขึ้นมา ตาเรียวเล็กก็ซอกซอนไปเห็นซองเล็ก ๆ ที่มีเม็ดยากลมๆ บรรจุอยู่ มือเรียวสวยเอื้อมมารับจดหมาย

เมื่อได้เห็นหน้าอีกคนชัด ๆ ความทรงจำก็ย้อนไปถึงวันที่เขาตากฝนไปหลบฝนที่ป้ายรถเมลล์ ร่มพลาสติกสีขาวที่เขาได้รับในวันนั้น วันนี้มันยังนอนแน่นิ่งในกระเป๋าเป้ของเขา

ยูอิจิ นั่งเท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่าง ผู้ชายในชุดน้ำเงินที่สุดแสนจะคุ้นตากับท่าทางประหม่าอายอย่างทุกครั้ง ครั้งนี้ ไอ้จ้อยจะตอบยังไงหนอ

แล้วผมจะมาเอาคำตอบตอนเย็นนี้ที่สวน.......นะครับ คนตัวโตก้มหน้างุด รีบผลุนผลันจากไป

คาเมะได้แต่มองแผ่นหลังที่แสนจะคุ้นเคย วงหน้าเรียวสวยประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะแหงนเงยขึ้นมองท้องฟ้าสีสดเต็ม ๆ ตา

อย่างน้อย วันนี้ฝนก็ไม่ตกละนะ รอยยิ้มอ่อน ๆ ยังประดับบนหน้าสวย ปากเล็ก ๆ ฮัมเพลงไปเรื่อย ๆ ขาเพรียวก้าวช้า ๆ เข้าไปในโรงเรียน

ถ้าจินหันมองมา คงได้รู้แล้วว่าคำตอบเป็นเช่นไร

end