จิน เย็นนี้ว่างไหม เสียงแหบหวานออกมาจากปากบางกริบ ใบหน้าเรียวก้มต่ำคล้ายไม่มั่นใจ จนเมื่อได้ยินคำตอบ ดวงตาสวยจึงเงยขึ้นสบตาคมที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว

ว่าง

ใกล้ ๆ สถานีรถไฟมีร้านเปิดใหม่ วันนี้ไปกินกันนะ นัยน์ตาใสเป็นประกายแวววาวรอคำตอบ

เย็นนี้ค่อยเจอกัน

อื้ม รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนหน้าสวย แม้จะไม่ตอบรับ แต่ก็ไม่ปฏิเสธเสียทีเดียว ตั้งแต่คบกันมา คาเมะไม่เคยเดาใจจินออกเลย ท่าทีนิ่งเฉย วงหน้าเรียบขรึม อยากจะรู้ คิดอะไรอยู่ แต่คาเมะขี้ขลาดเกินไป กลัวว่าถ้าถามออกไป คำตอบที่ได้รับจะทำให้เขาทนไม่ได้ ขออยู่อย่างนี้ก็แล้วกัน ไม่ต้องรักก็ได้ แค่อยู่ข้าง ๆ กันตลอดไป แค่นี้ก็พอ

...............ออด.....................

ทันทีที่ออดสุดท้ายดังขึ้น เป็นสันญาณว่าหมดวัน คนตัวเล็กรีบคว้ากระเป๋าไปยืนรอจินที่หน้าประตูโรงเรียน

จินไม่เคยอนุญาตให้เขาไปหาถึงห้อง เขาก็ไม่กล้าขัดใจ อะไรที่ทำให้จินไม่พอใจ คาซึยะไม่เคยคิดจะทำ

ขอโทษที รอนานไหม คนตัวสูงก้มหัวให้นิด ๆ คล้ายจะบอกว่าขอโทษจริง ๆ

หัวเล็ก ๆ ส่ายดิก โดยไม่มีคำตอบ แต่แค่นั้นก็รู้กัน คาซึยะไม่เคยโกรธจิน

คนตัวบางเดินตามร่างสูงไปอย่างเงียบ ๆ ปากบางเม้มแน่น เมื่อจินเดินเลยไปอีกทาง

จิน ร้านเปิดใหม่อยู่ทางนี้ เสียงเล็ก ๆ ท้วงขึ้นมา เพราะคิดว่าจินคงจะไม่รู้จักทาง

ไปร้านประจำเถอะ ร้านเพิ่งเปิดใหม่ได้ไม่กี่วัน คนคงเยอะ ขายาว ๆ ไม่หยุดก้าว เส้นทางที่เดินไป เป็นร้านประจำ

คาเมะหันไปมองทางที่ไปร้านใหม่อย่างเสียดาย ก่อนจะค่อย ๆ ออกวิ่งตามจินไป

จิน อาทิตย์นี้ว่างไหม คำถามของคาเมะ มักจะเริ่มด้วยจินเสมอ เพราะสำหรับคาเมะ จินเป็นคนสำคัญ

ว่าง คำตอบของจิน มักจะเหมือนเดิม สำหรับคาเมะเช่นกัน

อาทิตย์นี้ ไปชิบุย่ากันนะ

อาทิตย์นี้เจอกัน

เมื่อวันอาทิตย์มาถึง จินมารอคาเมะอยู่ก่อนแล้ว คนตัวเล็กเมื่อเห็นจินจึงรีบวิ่งกระหืดกระหอบ ปากบางพร่ำขอโทษเสียยกใหญ่ จินแค่ยกมือขึ้นมาข้างหนึ่ง คาเมะก็เบาใจ จินไม่โกรธ

คนสองคน เดินผ่านร้านค้ามากมาย แต่ไม่มีร้านไหนเรียกความสนใจของคาเมะได้เท่าร้านนี้

ร้านเสื้อเล็ก ๆ ที่กรุกระจกโดยรอบ โชว์เสื้อที่อยู่ด้านในได้ชัดเจน

คนตัวเล็กได้แต่มองเพลิน จนกระทั่งจินเดินย้อนกลับมา และเปิดประตูเข้าไปในร้านนั่นแหละ คาเมะจึงเดินตามเข้าไป

จิน ตัวนี้สวยไหม มือขาวบางยกเสื้อสูทสีเทาอ่อนขึ้นทาบตัว เสื้อแบบใหม่ที่เพิ่งส่งมาถึง แม้จะเป็นสูทแต่ฮูดเสื้อกับลายเจ้าหนูสีดำของดิสนีย์ตัวใหญ่ยักษ์ทางด้านหลัง ทำให้ดูไม่เป็นทางการ

จินส่ายหัว ก่อนจะเอื้อมไปหยิบเสื้อสีชมพูแบบเดียวกันยื่นให้คาเมะ

คนตัวเล็กยิ้มรับบาง ๆ แม้จะไม่ใช่ตัวที่เขาเลือกเอง แต่ถ้าจินชอบ เขาก็จะซื้อ

จิน กินนี่ไหม มือเล็กตักเค้กจนพูนช้อน ยื่นไปจ่อที่ปากอิ่ม

ไม่ ฉันไม่ชอบของหวาน หน้าหล่อคมเบี่ยงไปอีกด้าน มือขวาดันช้อนออกห่างอย่างเบามือ

คาเมะ มองขนมในมือ อารมณ์ความอยากกินหายไปกว่าครึ่ง มือเล็ก ๆ ค่อย ๆ เขี่ยขนมเล่นอย่างหมดอร่อย แล้วค่อยรามือวางช้อนในที่สุด

จิน วันนี้ว่างไหม เสียงแหบพร่าผ่านโทรศัพท์เครื่องจิ๋ว คาเมะตั้งใจจะชวนจินไปดูหนัง แต่วันนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่วันที่ดีเสียแล้ว

วันนี้ต้องทำเวร ขอโทษนะ คำปฏิเสธที่ได้รับ ไม่ทำให้ตัวชาได้เท่าภาพที่เห็น จินที่บอกว่าต้องทำเวร กำลังนั่งอยู่ในร้านกาแฟเล็ก ๆ แล้วถ้าเขามองไม่ผิด บนโต๊ะนั้นมีเค้กชอคโกแลตด้วย

ตาสวยคลอไปด้วยหยดน้ำ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา มีแต่เขาคนเดียวที่รักจินมาตลอด เคยคิดว่า ถึงแม้จินจะไม่รักก็ไม่เป็นไร แต่ภาพที่เห็นมันย้ำให้รู้ว่าจินไม่เคยคิดจะรักเขาเลย ไม่เคยเลย การที่จินยอมไปไหนมาไหนด้วยก็คงเป็นแค่เรื่องสนุกที่ได้เห็นคนโง่ ๆ คนนึงหลงรักจินจนหมดใจ มันคงน่าขำสำหรับจิน แต่สำหรับคาเมะ มันขำไม่ออก

มือขาวปาดน้ำตาทิ้ง แล้วหันหลังให้กับคนที่ครั้งหนึ่งเคยรัก.......จนหมดใจ

ตลอดทั้งวันสิ่งที่คาเมะเลือกทำคือ การนั่งนิ่ง ๆ หน้าเล็กหันมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาเรียวเลื่อนลอยไม่จับที่สิ่งใด ไม่มีเสียงพูดจากปากบาง ไม่มีรอยยิ้มจากหน้าสวย คนเป็นเพื่อนได้แต่ถอนใจ เกิดอะไรขึ้น ตั้งใจไว้แล้ว หมดวิชาเรียนเมื่อไร คงต้องลากไปคุยให้รู้เรื่อง

คาเมะเป็นอะไร ทำท่าเหมือนคนเบื่อโลก

ตาเรียวมองหน้าเพื่อนรักได้ไม่เท่าไหร่ น้ำตามากมายก็พรั่งพรูออกมาราวเขื่อนแตก มือเล็ก ๆ โผเข้าไปกอดเพื่อนรักแน่น

ไม่ไหวแล้ว ฮิโระ จิน จิน..... เสียงขาดห้วง เพราะตอนนี้คนตัวเล็กสะอื้นจนตัวโยน ตาสวยแดงช้ำจนแทบปิด

ฮิโระได้แต่ลูบหลังปลอบใจ แค่นี้เขาก็พอจะเดาได้แล้ว ความรักของคาเมะคงจบแล้วสินะ

ขณะที่คนหนึ่งลูบหลังปลอบ อีกคนยิ่งสะอื้นหนัก คำปลอบใจมากมายดูจะไม่มีผล เมื่อตากลมเหลือบไปเห็นใครอีกคน ฮิโรกิจำต้องถอยห่างออกมา ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็ห่วงไม่แพ้กัน แต่สำหรับคาเมะ คน ๆ นั้นคงสำคัญกว่าสินะ ในดวงตาคมกริบที่จ้องมาคล้ายจะสื่อความหมายว่า ขอเวลาให้เขาและคาเมะอยู่ด้วยกันเพียงสองคน

ฮิโระได้แต่ชั่งใจ จะทำยังไงดี ถ้าความรักเป็นเรื่องของคนสองคน เขาก็ควรจะปล่อยให้จินอยู่กับคาเมะใช่ไหม เก็บความรู้สึกของตัวเอง ใส่ลิ้นชัก ลงกลอนให้แน่นหนา ใช่ไหม สำหรับเขา ทำได้เพียงเท่านี้ รู้ตัวดี เป็นได้แค่เพียง......เพื่อนสนิท

มือเรียวค่อย ๆ ดันคนตัวผอมออกจากตัว แม้คาเมะจะยืนนิ่ง แต่มือเล็กยังปาดน้ำตาไม่ได้หยุด ฮิโระหันหลังให้ภาพที่เห็นแล้วเดินจากไปอย่างเงียบ ๆ

ครั้งสุดท้ายแล้ว ถ้านายยังทำลายโอกาสครั้งนี้อีก ฉันจะขอคาเมะคืน เสียงแผ่ว ๆ ที่ออกมาจากปากสวยกระทบเข้าไปในโสตประสาทของชายหนุ่มที่ยืนมองนิ่ง ก่อนที่ร่างโปร่งผ่านจะเดินผ่านไป เหลือไว้แค่เพียงคนสองคน

จินเข้าไปยืนแทนที่ในตำแหน่งที่ฮิโระเพิ่งก้าวออกมา มือสองข้างซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกง

เป็นอะไร

คาเมะเงยหน้าขึ้นมองจิน ตาเรียวตอนนี้เริ่มบวมช้ำ หน้าแดงก่ำเพราะพิษน้ำตา

ความรู้สึกมากมายที่เคยเก็บกดไว้ล้นทะลักออกมาเป็นคำพูดอย่างอัดอั้นราวเขื่อนแตก

จิน จินเคยรักเราบ้างไหม เคยรัก.........บ้าง....หรือเปล่า เสียงขาดเป็นห้วง ๆ เริ่มสะอื้นอีกแล้ว

โดยไม่คาดคิด มือข้างหนึ่งของจินจับหัวเล็กซบลงแนบอก คนตัวเล็กยิ่งสะอื้นหนักจนเสื้อขาวชุ่มไปด้วยหยดน้ำตา

ทำไมถึงคิดแบบนั้น เสียงทุ้มนุ่ม ดังอยู่ใกล้ ๆ มือใหญ่ลุบผมเส้นเล็กแผ่วเบาอย่างปลอบโยน

เราอยากไปกินร้านใหม่ จินก็ไม่ยอมไปกับเรา

วันนั้นตอนกลางวัน จินได้ยินว่ามีคนไปกินแล้วอาหารเป็นพิษ ต้องเข้าโรงบาล จินเลยไม่ไป คาซึยะอย่าโกรธนะ

เราจะไปหาจินที่ห้อง จินก็ไม่ยอม

จินหวง ไม่อยากให้ใครเห็นคาซึยะ คาซึยะไม่รู้ตัวเหรอไงว่าตัวเองน่ารักแค่ไหน ถ้าพวกนั้นเห็น มันต้องแย่งกันจีบแน่เลย จินไม่ชอบ

แล้วที่ร้านเสื้อล่ะ ทั้ง ๆ ที่เราอุตส่าห์เลือกสีที่จินชอบ แต่จินก็ไม่เอา

จินชอบสีนั้นจริง แต่สีนั้นมันไม่เหมาะกับคาซึยะ คาซึยะเหมาะกับสีชมพูมากกว่า จินเคยเห็นคาซึยะใส่สีชมพูแล้วน่ารักจะตาย

แล้วขนมล่ะ ไหนบอกว่าไม่ชอบของหวาน แล้วทำไมถึงไปนั่งกินเค้กกับ....กับ....ยามะพี ทำไม ทำไมต้องโกหกเรา เสียงสะอื้นขาดเป็นห้วง ๆ หน้าเล็ก ๆ แดงก่ำ ช้ำ

จิน อยากให้คาซึยะกินเยอะ ๆ ดูสิ ผอมจะแย่แล้ว ถ้าจินแย่งกินอีก จะไปเหลืออะไร จินอยากกอดคาซึยะแน่น ๆ รู้ไหม อ้อมแขนใหญ่กอดกระชับคนตัวเล็กในอ้อมกอด วางคางแหลมบนหัวเล็กที่ซุกแน่นกับซอกคอหนา

ส่วนวันนั้นที่ไปกับพี ก็เรื่องคาซึยะนั่นแหละ รู้ไหม ต้องฝากยามะซื้อตั้งไกล ถึงจะได้มา

มืออีกข้างที่ซุกอยู่ในกางเกงหยิบสร้อยทองคำขาวเส้นเล็กที่มีจี้เป็นวงกลมเรียบขึ้นมาสวมให้คนตัวเล็ก แผ่นวงกลมราบเรียบไม่มีลวดลายใด ๆ ต่อเมื่อแสงอ่อน ๆ จากดวงอาทิตย์สาดกระทบ ตัวอักษรที่ถูกซ่อนอยู่ก็เผยออกมา อ่านได้ว่า

I HATE U

หวา ร้องไห้อีกแล้ว ไม่เอา ไม่ร้องนะครับ เวลาจินอยู่กับคาซึยะทีไร รู้บ้างไหม จินทำตัวไม่ถูกสักที อยากจะกอด อยากจะจูบ อยากจะทำอะไรมากกว่านั้น แต่ก็ต้องคอยห้ามใจ กลัวว่าจะทำให้คาซึยะช้ำ ทำขนาดนี้ คาซึยะยังบอกว่าจินไม่รักอีกเหรอ คนตัวสูงยิ้มล้อเลียน จูบซับหยาดน้ำตาจนแห้งสนิท คนตัวเล็กหน้าแดง ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตาชายหนุ่ม หัวเล็กซบแน่นที่ซอกคอขาว มือใหญ่หนาสัมผัสแผ่วเบาที่หัวเล็กอย่างแสนรัก

รู้แล้วใช่ไหม สิ่งที่อยากบอก

I

H: Happy to see you

A: Always miss you

T: Take you in my mind

E: Every day never forget u

U

end