มันจะตกอะไรกันนักกันหนานะ เสียงใสบอกอย่างหงุดหงิด หน้าเรียวเล็กยู่น้อย ๆ ก่อนจะสะบัดหัวไล่หยดน้ำที่เกาะตามผมเส้นเล็กสีน้ำตาลอ่อน มองดูคล้ายลูกหมาตัวเล็ก ๆ ที่สะบัดตัวไล่น้ำเวลาถูกจับอาบน้ำก็ไม่ปาน

หยดน้ำที่สะบัดกระจายเป็นวงกว้าง ทำให้คนที่ยืนหลบฝนอยู่ใต้ชายคาแคบ ๆ อันเดียวกันระหว่างรอรถเมลล์ เผลอกระถดตัวไปรวมกันอยู่อีกด้านของชายคา แต่ระยะห่างระหว่างคนตัวเล็กเพียง 1 คน กับคนอีกหนึ่งกระจุกใหญ่ กลับมีคนตัวใหญ่หนาผิวขาวจัดยืนอยู่ตรงกลาง เจ้าของร่างสูงใหญ่ไม่ได้ถอยหนีคนตัวเล็กอย่างนึกรังเกียจ ตรงข้าม มือใหญ่หนากลับยื่นร่มพลาสติกสีขาวมาให้คนตัวเล็กกว่า พร้อม ๆ กับรอยยิ้มสวย ก่อนจะวิ่งฝ่าสายฝนออกไป

คาเมะมองร่มในมือ สลับกับคนใจดีที่วิ่งจากไปอย่างงง ๆ

มีร่ม แล้วมาหลบฝน ทำ ?????

...........ปึง.........

กระเป๋าเป้นักเรียนถูกวางกระแทกบนโต๊ะ หน้าเรียวเล็กยู่สนิท มือขาวบางจับปลายเสื้อม้วนรวมกัน ก่อนบีบไล่เอาสายน้ำออกจากเสื้อตัวขาวบาง

ตากฝนมาอีกแล้วสิ คาเมะจัง เพื่อนจมูกโตหันกลับมามองเจ้าของหน้าเรียวสวย เป็นเรื่องปกติเสียแล้วที่จะเห็นเพื่อนตัวเล็ก ๆ เปียกมะลอกมะแล่กเข้ามาในห้องเรียน

เออ

แล้วทำไมไม่พกร่ม

ใครจะไปรู้ ก่อนออกมา แดดยังสว่างโล่ พอฉันก้าวออกมาเท่านั้นแหละ ฝนเทยังกับฟ้ารั่ว ปากบางบ่นขมุบขมิบ ก็มันเรื่องจริง ก่อนออกจากบ้าน เจ้าตัวเยี่ยมหน้าออกมามองทางกระจก ท้องฟ้ากระจ่างใสแบบนี้ ให้ตายก็ไม่คิดว่าฝนจะตก แต่เพื่อความแน่ใจ คนตัวเล็กยังอดไม่ได้ที่จะเปิดดูพยากรณ์อากาศอีกตั้งรอบ ผู้ประกาศก็พูดย้ำให้เขามั่นใจเป็นนักหนา ยังไงวันนี้ฝนไม่มีทางตก แล้วดูสิ ออกจากบ้านมาได้ครึ่งทาง ฟ้าที่สว่างจ้ากลับมืดครึ้มกะทันหันแล้วฝนเม็ดใหญ่ ๆ ก็ประเคนลงมาตลอดทางจนต้องวิ่งตากฝนเข้ามาในโรงเรียนนี่ยังไง

แล้วทำไมนายไม่เปียกเลย คนตัวเล็กมองเพื่อนจมูกโตนั่งอยู่บนเก้าอี้สองขา โยกไป โยกมา อย่างสนุกสนาน

ก็ฉันมันไม่ใช่นายฝนพรำยังไงล่ะ ยูอิจิหยุดโยกเก้าอี้ ก่อนจะหันกลับมายิ้มตาหยีใส่เพื่อนตัวเล็ก

คาเมะสั่นหัวน้อย ๆ ไม่ยอมรับฉายาที่เพื่อนจมูกโตตั้งให้ ใครเป็นนายฝนพรำ มันก็แค่บังเอิญ ฝนตก แล้วเค้าก็ตากฝนก็เท่านั้น ดูสิ คนที่ต้องตากฝน เปียกมาเรียนไม่ได้มีแต่เขาคนเดียวเสียหน่อย

ตาเรียวเล็กกวาดมองไปทั่วห้อง หวังจะเจอผู้ร่วมชะตากรรม แต่ให้เขม้นมองยังไง

คนที่นั่งตัวเปียก หัวลีบอยู่ตรงนี้ มันก็มีแค่เขาคนเดียว

คิ้วบาง ๆ ขมวดเข้าหากันน้อย ๆ

หรือจะเป็นจริงอย่างยูอิจิพูด ???

มือเรียวสวยยื่นแทรกมาตรงหน้าคนตัวเล็ก บนมือนั้น ผ้าขนหนูผืนอ่อนนุ่มถูกส่งมาให้ คาเมะคว้าเอาผ้าขนหนูมาเช็ดผมทันที ขณะที่เช็ด กลีบปากบางขยับนิด ๆ อ่านได้ว่าขอบคุณ

ก็ไม่ได้ทำเป็นแต่กวนประสาทเขานี่นะ คนตัวเล็กได้แต่คิดในใจ ไม่ยอมพูดออกไป ขืนหลุดออกไปสิ จมูกโต ๆ นั่นคงยื่นยาวเป็นพินอคคิโอละมั้ง

อย่าเข้าใจผิด ไม่ใช่ของฉันหรอกน่า

งั้น........เอาคืนไป มือเล็กชะงักการเช็ดผมทันที ยื่นผ้าขนหนูผืนเล็กที่ตอนนี้ชุ่มไปด้วยน้ำคืนให้เพื่อนจอมกวน

เปียกขนาดนี้ จะเอาไปทำผ้าขี้ริ้วยังคิดหนักเลยนะเนี่ย ยูมองด้วยสายตาที่ตีความได้ว่ารังเกียจ กรีดนิ้วมาที่ผ้าขนหนูเหมือนจะหยิบ แล้วหดกลับไปล้วงกระเป๋ากางเกงเสียอย่างนั้น

แล้วส่งมาให้ทำอะไรครับ คุณยูอิจิ

ร่ม ๆ ไว้ครับ คุณคาเมนาชิ พอดีเช้านี้ ผมเจอชายนิรนาม แต่งตัวคล้าย ๆ นักเรียนโรงเรียนข้างๆ มายื่นถุงกระดาษให้กระผม ไอ้ตอนแรก กระผมก็นึกว่าจะมาสารภาพรัก แต่บังเอิญกระผมชอบสาวแบบตู้ม ตู้ม มากกว่า ไอ้แบบตัวโต ๆ หน้าอกแบน ๆ เหมือน ๆ กัน มันเลยไม่อยู่ในความสนใจ แล้วหมอนั่น มันก็บอกว่า ฝากให้นาย แค่นี้แหละ นอกจากนี้ ไม่รู้ อย่าถาม เพราะ..........ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ยูยักไหล่ทิ้งท้าย ปล่อยให้เครื่องหมายคำถามผุดขึ้นมาเต็มไปหมดบนหน้าสวย คนตัวเล็กทำหน้าครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะสะบัดหัวไล่ความสงสัยทิ้งไป มือเรียวขาวบิดผ้าขนหนูไล่น้ำ เริ่มต้นเช็ดผมของตัวเองอีกรอบ ในหัวเล็ก ๆ ตอนนี้ไม่ได้นึกถึงชายนิรนามอีกแล้ว ก็ไอ้อาการตงิด ๆ ที่รู้สึก ทำให้ลืมคิดไปชั่วขณะ อาการระคายคอนิด ๆ ไม่พ้น หวัดแหง ๆ

ยู เย็นนี้ไปกินข้าวกัน ร้านเพิ่งเปิดใหม่ น่ากินมากกกกกกกกกก ท้ายเสียงลากยาว โฆษณาเกินจริงเป็นที่สุด ยูอิจิเหมือนจะมองเห็นหางที่กระดิกอยู่ข้างหลังเจ้าเต่า จะปฏิเสธก็ทำไม่ลง สุดท้ายคนตัวสูงก็ต้องยอมไปเป็นเพื่อนเต่าน้อย คาเมนาชิ อยู่ดี

ทำไมฉันต้องไปกินข้าวกับแกด้วยวะ ยูอิจิมองหน้าคาเมะ สั่นหัวน้อย ๆ เมื่อนึกไปถึงสาว ๆ ในฮาเล็มที่รอให้เขาโทรไปเพียงกริ๊งเดียว สาว ๆ เหล่านั้นก็จะมานั่งเคียงคู่ คุณยูคะ คุณยูขา ป้อนข้าว ป้อนน้ำ จ่อถึงปาก แล้วทำไม๊ ทำไม จะต้องมานั่งกินกับไอ้เต่าหน้าแดงที่ดูเหมือนจะไข้ขึ้นด้วยเนี่ย ไม่เข้าใจ

ก็ฉันไม่สบาย พ่อแม่ก็ไม่อยู่ ตอนไปกินข้าว เกิดเป็นลมล้มไป จะทำยังไง แค่ก แค่ก ท้ายเสียงกระแอมไอประกอบให้เห็นภาพ ตัวเล็ก ๆ นั่งสงบเสงี่ยมเรียบร้อย พยายามทำให้เหมือนไม่สบายมาก ๆ ทั้งที่ไข้ขึ้นจริง ๆ ไม่น่าจะเกิน 38 องศา

ก็ไอ้ที่ตามจีบนายเป็นพรวน ก็เลือกมาสักคนสิฟะ

ไม่เอา ปากบางแดงยื่นแทบจะทันที หน้าสวยงอนิด ๆ อย่างแสนงอน

ทำไม อีกคนไม่ลดละ ถ้าไอ้เต่าไม่เลือก สุดท้าย โคอาล่าแบบเขานี่แหละจะซวย ขืนต้องมานั่งกินข้าวด้วยกันทุกวัน สาว ๆ หายหมดน่ะสิ

พวกนั้น มันไม่ได้จะกินข้าว มันจะกินฉัน

ยูมองคาเมะ แล้วพยักหน้าเห็นด้วยอย่างลืมตัว นั่นสิเนอะ ไอ้พวกนั้น มันคงอยากกินนายมากกว่า

อาหารมื้อเย็นของยูเป็นยากิโซบะทั่ว ๆ ไป เส้นอุด้งสีเหลืองสดกับผักหลากสี ก็น่ากินดี แต่คงจะไม่เท่า.....

ตาคมเหลือบมองชามกระเบื้องขนาดใหญ่ ควันกรุ่นลอยปะปนกับกลิ่นหอมยั่วยวน ประกอบกับเสียง ซด น้ำซุปดัง ๆ จากไอ้ตัวเล็ก ยิ่งเพิ่มความน่ากินเข้าไปได้อีกหลายคะแนนเลยทีเดียว

อร่อยไหม

อืม ก็ดี ตอบส่ง ๆ ไปอย่างนั้น คาเมะเจริญอาหารได้มากกว่าคนที่บอกว่าตัวเองป่วยไปหลายโยชน์ มือขาวเล็กยังไม่ปล่อยช้อนกระเบื้องที่กำลังตักน้ำซุปขึ้นมาจ่อถึงปากบางด้วยซ้ำ

อยากให้แฟนคลับนายมาเห็นจัง ยูพูดยิ้ม ๆ มองไอ้จ้อยขอดน้ำซุปกินเรื่อย ๆ เมื่อคนตัวเล็กทำท่าจะลามือ มือใหญ่หนาก็เลื่อนซองยามาวางตรงหน้าคาเมะ

อะไร คาเมะเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถาม

ยาไง

รู้แล้วว่ายา ไม่ได้โง่ แล้วเอามาจากไหน

ตอนที่นายไปซื้อชาชูอ่ะ คนนั้นเขาฝากมาให้ นิ้วเรียวแข็งชี้ไปที่ผู้ชายอีกคน แต่ไม่ทันเสียแล้ว เสียงกรุ๊งกริ๊งของกระดิ่งตรงประตูทางเข้าออก บ่งบอกว่าคนตัวใหญ่หนาก้าวออกไปแล้ว คาเมะได้ทันเห็นเพียงแผ่นหลังของผู้ชายคนนั้น ถึงอย่างนั้นสิ่งที่ได้รู้เพิ่มขึ้นมาคือ ผู้ชายคนนั้น เป็นคนเดียวกับที่ให้ผ้าขนหนูเขานั่นแหละ มือเรียวเล็กหยิบซองยาขึ้นมาดู ค่อย ๆ แกะยาเม็ดกลมขาวออกมา ยื่นส่งให้เพื่อน

เอ้า ยู กินซะ

เฮ่ย เขาให้แก

ได้ไง ถ้าเป็นยาปลุกจะทำไง

โน่น เขาไปโน่นแล้ว เขาคงไม่มาปลุกแกให้ฉันหรอกเต่า กินเข้าไปเหอะ แล้วยาเนี่ยมันก็สลักชื่อยาไว้ออกหรา ยาแก้หวัดชัด ๆ

หน้าเรียวสวยครุ่นคิดอย่างหนัก มือเล็กหยิบยาเข้าปากอย่างรวดเร็ว หลับตาปี๋ ก่อนจะกระดกน้ำตามไปอีก 3 แก้วใหญ่

ถ้าฉันเป็นอะไรไป บอกพ่อแม่ด้วย ฉันรักท่านนะยู หน้าเรียวสวยหันมายิ้มให้เพื่อนจมูกโตอย่างขี้เล่น ตบปุ ๆ ลงบนบ่ากว้างคล้ายจะสั่งเสีย แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ทำให้เชื่อไม่ลงเลยจริง ๆ

อีกครั้งที่ยูต้องส่ายหน้าแรง ๆ ใครจะรู้ ไอ้จ้อย ตัวเล็กบางตรงหน้าที่มีแฟนคลับอยู่เต็มโรงเรียนจะมีนิสัยเป็นเด็ก ๆ แบบนี้ ปากอิ่มย้อยยกยิ้มกว้าง เพราะอย่างนี้ละมั้ง ถึงเป็นเพื่อนกันมาได้จนป่านนี้

กลับกันเถอะ

อืม อย่ากลายร่างเป็นหมาป่านะยู ตาเรียวเล็กเป็นประกายวิบวับ เมื่อเห็นเพื่อนจมูกโตหน้าเปลี่ยนสี สีแดงเรื่อกับยูบางทีมันก็เข้ากันดีเหมือนกันนะ

เพราะยาที่กินไปหรือยังไงนะ คาเมะถึงรู้สึกว่าเช้าวันนี้อากาศสดใสมากกว่าทุกวัน แดดอุ่น ๆ สว่างจ้าขับให้ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าสด กระทั่งก้อนเมฆที่ลอยไปมา คนตัวเล็กยังจินตนาการเป็นรูปต่าง ๆ ได้อย่างอารมณ์ดี ใบไม้ที่ได้น้ำมาตลอดทั้งอาทิตย์เป็นสีเขียวสดยิ่งเพิ่มความสดชื่นให้คาเมะเข้าไปอีก จนต้องสูดหายใจแรง ๆ เอาอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็ม ๆ ปอด

วันนี้น่าจะมีเรื่องดี ๆ นะ คนตัวเล็กแอบคิดในใจ

ระหว่างทางที่เดินไปโรงเรียน ขาเพรียวก้าวเรื่อย ๆ ไม่รีบร้อน แต่ไม่เอื่อยเฉื่อยเกินไปนัก เมื่อใกล้จะถึงประตูโรงเรียน ตาเรียวก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อมองเห็นชายหนุ่มผิวขาวจัด เจ้าของร่างสูงใหญ่ในเครื่องแบบนักเรียนสีน้ำเงินเข้มเกือบทั้งชุดที่กำลังก้มหน้างุด หน้าคมเข้มที่เงยขึ้นมาพอดิบพอดีกับที่คาเมะมองตรงไป ราวกับสิ่งรอบตัวเคลื่อนไหวช้าลง หน้าโรงเรียนที่ควรจะหนาแน่นไปด้วยเด็กนักเรียน กลับมีเพียงแค่คนสองคน

คนหนึ่ง อยู่ในชุดสีน้ำเงินเข้ม ดวงตาคมกริบมีแววประหม่าเล็กน้อย แต่กระนั้นกลับไม่ลดความน่ามองแม้แต่น้อย ปากอิ่มแดงคล้ายจะกล่าวอะไรขมุบขมิบ เมื่อคนตัวเล็กตั้งท่าจะเดินผ่านไป

เอ่อ คาเมนาชิ คาซึยะ คาเมะหยุดแทบจะทันที เมื่อได้ยินเสียงเรียกตนจากอีกฝ่าย ตาเรียวหันไปมองชายหนุ่มที่ตอนนี้เหงื่อซึมตามไรผมจนต้องใช้ผ้าขนหนูขึ้นมาซับ

เห ผ้าแบบนี้มันคุ้น ๆ นะ เหมือนกับวันนั้นเลย ที่ยูยื่นให้เขา คนตัวเล็กคิดไป สลับกับมองผ้าไปอย่างใช้ความคิด

เอ่อ กรุณารับจดหมายฉบับนี้ด้วยครับ จินเปิดเป้ใบใหญ่ ควานหาซองจดหมายสีฟ้าอ่อนขึ้นมา แต่กว่าที่จินจะหยิบได้ซองจดหมายขึ้นมา ตาเรียวเล็กก็ซอกซอนไปเห็นซองเล็ก ๆ ที่มีเม็ดยากลมๆ บรรจุอยู่ มือเรียวสวยเอื้อมมารับจดหมาย

เมื่อได้เห็นหน้าอีกคนชัด ๆ ความทรงจำก็ย้อนไปถึงวันที่เขาตากฝนไปหลบฝนที่ป้ายรถเมลล์ ร่มพลาสติกสีขาวที่เขาได้รับในวันนั้น วันนี้มันยังนอนแน่นิ่งในกระเป๋าเป้ของเขา

ยูอิจิ นั่งเท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่าง ผู้ชายในชุดน้ำเงินที่สุดแสนจะคุ้นตากับท่าทางประหม่าอายอย่างทุกครั้ง ครั้งนี้ ไอ้จ้อยจะตอบยังไงหนอ

แล้วผมจะมาเอาคำตอบตอนเย็นนี้ที่สวน.......นะครับ คนตัวโตก้มหน้างุด รีบผลุนผลันจากไป

คาเมะได้แต่มองแผ่นหลังที่แสนจะคุ้นเคย วงหน้าเรียวสวยประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะแหงนเงยขึ้นมองท้องฟ้าสีสดเต็ม ๆ ตา

อย่างน้อย วันนี้ฝนก็ไม่ตกละนะ รอยยิ้มอ่อน ๆ ยังประดับบนหน้าสวย ปากเล็ก ๆ ฮัมเพลงไปเรื่อย ๆ ขาเพรียวก้าวช้า ๆ เข้าไปในโรงเรียน

ถ้าจินหันมองมา คงได้รู้แล้วว่าคำตอบเป็นเช่นไร

end

..........ออด..........ออด..............

เสียงออดที่ระรัวดังอยู่หน้าบ้าน ทำให้เจ้าของบ้านคนสวยต้องสะกิดคนรักที่นอนอยู่ข้างตัวด้วยแขนเรียวดัง ป้าบ เพราะแรงสะกิดที่สุดแสนจะเบา เล่นเอาหลังหนาแอ่นค่อนไปอีกฟากของเตียง คนตัวโตจำต้องลุกไปเปิดประตูอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ครับ ตามบัญชาครับ คนตัวโตกว่าเดินหัวยุ่ง หน้ามัน ไปที่หน้าประตู ตาคมมองปราดเดียวก็ต้องเกาหัวแกรก

ไม่เห็นมีอะไร คนตัวโตตั้งท่าจะปิดประตู แต่ก็ต้องชะงักกึก เมื่อมองเห็นสิ่งนั้น

จิน ใครมาเหรอ ถามด้วยน้ำเสียงสุดแสนจะงัวเงีย เมื่อคืนกว่าจะปิดเล่มหนังสือได้ ก็เล่นเอาซะดึก แล้วยังหมอนข้างที่คอยกวนอยู่ตลอดเวลา กว่าจะได้นอนจริง ๆ ก็เกือบรุ่งสาง แล้วนี่อะไร ใครมาแต่เช้า ช่างไม่มีมารยาทเสียเลย

คนตัวหนาไม่มีคำตอบ แต่มีตะกร้าสีน้ำตาลเข้มยื่นให้แทน

อะไร ตะกร้า จะเอาไปให้ใคร

ไม่ได้เอาไปให้ใคร แต่มีคนเอามาให้เรา

คนตัวเล็กเลิกคิ้วสูง ใครเอาตะกร้ามาให้ เมื่อมองไปในตะกร้าก็อุทานเสียงหลง สิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆ ที่แสนจะเกลียดที่สุดในโลก

เอามาจากทางไหน เอาไปทางนั้นเลยจิน

แต่........... คนตัวโตมองไปในตะกร้า สบตาใสแป๋ว สารภาพ ทิ้งไม่ลง

คนตัวเล็กได้แต่มองหน้าคนรัก แล้วก็เดาถูก

ทิ้งไม่ลงล่ะสิ

จินผงกหัวหงึกหงัก ใครจะว่านางงามก็เหอะ ยอมรับ จะทำไม ผู้ชายตัวโต ๆ จะรักเด็กบ้างไม่ได้เหรอไงฮะ

เลี้ยงได้ แต่มีข้อแม้

ตาคมกริบเป็นประกายจดจ่ออยู่ที่ปากบางแดง คนตัวบางเริ่มขมวดคิ้วฉับ เกาหัวแกรก จะเริ่มยังไงดี แค่ตอนนี้ งานที่จินทำก็ล้นมือ แล้วถ้าเพิ่มงานนี้เข้าไปอีกล่ะ แต่ถ้าให้เขามาวุ่นวายกับเจ้านั่น คนตัวเล็กเบ้ปาก หน้าแหย

......บรื๋อ........แค่คิดก็ขนลุกแล้ว

นายต้องดูแลเองนะ ฉันไม่ช่วยเด็ดขาด

แหง่ง......หง่าง.....เสียงระฆังแห่งชัยชนะดังแว่วอยู่ในหัวของร่างสูงใหญ่

ให้ยังไงก็รู้นิสัยคนรักดีที่สุด ถึงจะโวยวาย ขี้โมโห แต่ลองจินทำหน้าหงอยหน่อย เป็นใจอ่อนทุกที

รอยยิ้มสว่างไสวที่ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเข้ม ทำเอาหัวใจดวงเล็ก ๆ เต้นระรัวเป็นกลองรบ

อย่าทำหน้าดีใจแบบนั้นสิ นายก็รู้ว่าฉันแพ้หน้าแบบนี้รู้ไหม คนตัวเล็กได้แต่บ่นกระปอดกระแปด เสมองไปนอกกระจกใสที่ตอนนี้แสงแดดอ่อน ๆ เข้ามาทักทาย สวัสดียามเช้า

จินวางตะกร้าในมือลงเบา ๆ ที่ข้างเตียง สิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ นั่นหลับไปอีกแล้ว แต่คนตัวเล็ก ๆ ตรงหน้านี่สิ เวลาเขิน น่ารักจนอยากจะกอดไม่ยอมปล่อยเลย

คาเมะ ชายหนุ่มเรียกคนรักเบา ๆ ที่ข้างหู คนตัวบางก็หันขวับมาทันควัน ปากอิ่มแดงที่รออยู่ก่อนแล้วแตะตรงเป้าหมายพอดิบพอดี ถ้าคะแนนเต็มมีสิบ จินก็ได้สิบเต็มแหละว้า

morning kiss เจ้าตัวจ้อยมองคนตัวโตกว่าตาใสแป๋ว มือบางแตะค้างที่ริมฝีปาก หน้าแดงแจ๊ด

ไปอาบน้ำ ทำงานได้แล้ว มือใหญ่ ๆ จับข้อมือบางกึ่งลากกึ่งจูงไปส่งถึงห้องน้ำ ก่อนเข้าไป เจ้าตัวเล็กยังเยี่ยมหน้าออกมาถามแจ๋ว ๆ

ไม่เข้ามาอาบด้วยกันเหรอ จิน ตาเล็ก ๆ ยิ้มยิบหยีจนเกือบปิด

อย่าท้านะ พอคนตัวโตตั้งท่าจะกระโจนเข้าไปด้วย ประตูห้องน้ำก็ถูกปิดดัง ปัง

บรรยากาศแสนหวาน ถูกคั่นด้วยเสียงที่คาเมะ เรียกว่า เสียงจากนรก เด็กน้อยที่ถูกขัดจังหวะการนอนเพราะเสียงปังจากห้องน้ำ แหกปากดังลั่น คิ้วเรียวขมวดมุ่น เพราะอย่างนี้สิ ถึงได้เกลียดเด็ก

เมื่อวานเป็นวันที่หนังสือปิดเล่ม ส่งต้นฉบับไปเรียบร้อย วันนี้คาเมะจึงกลับบ้านได้เร็วเป็นพิเศษ หัวเล็กคิดวุ่นวายถึงการให้เวลากับคนรักอย่างเต็มที่ ช่วงเวลา 1 อาทิตย์ต่อจากนี้จะเป็นเวลาแสนสุขของสองเรา และมันก็ควรจะเป็นเช่นนั้น ถ้าไม่มี..........

กลับมาแล้วเหรอ สึบาเมะจัง คาเมะกลับมาแล้วนะครับ คนตัวโตหันหน้ามามองคนรัก แล้วหันกลับไปเกยคางกับหัวกลม ๆ มือใหญ่ ๆ กอดหลวม ๆ ที่คน ๆ นั้น ใครสักคนที่นั่งอยู่บนตักจิน ใครสักคนที่จินสนใจมากกว่าคาเมะ

สึบาเมะ ทวนคำคล้ายจะถาม เคยรู้จักใครที่ชื่อสึบาเมะไหม หัวเล็ก ๆ ประมวลผลอย่างรวดเร็ว แล้วก็ต้องส่ายหัวดิก ไม่รู้จัก

จิน สึบาเมะเป็นใคร เสียงขุ่น ตาเขียว ก้าวมายืนขวางอยู่ตรงหน้า บอกให้รู้ว่า มีเรื่อง

อ้าว ฉันยังไม่ได้บอกเหรอ เด็กคนนี้ชื่อสึบาเมะจัง ตอบกลับด้วยน้ำเสียงธรรมดามาก ๆ ทำอย่างกับเป็นเรื่องที่คาเมะจะต้องรู้ได้เองว่าเด็กที่เก็บได้เมื่อเช้าต้องอยู่ที่นี่ และเด็กผู้หญิงคนนั้นชื่อสึบาเมะ แถมท้ายด้วยจังอีกด้วย

อ๋อ อย่างงั้นเหรอ เด็กคนนี้ชื่อสึบาเมะจังสินะ คนไม่ใช่นางงามปั้นหน้ายิ้มที่คิดว่าหวานที่สุดส่งให้สึบาเมะจัง แต่เด็กน้อยก็ดูเหมือนจะรับรู้ได้ด้วยสัญชาติญาณ ตากลม ๆ มองคาเมะแค่แวบเดียว แล้วหันไปออดอ้อนจิน มือเล็กอูมกอดจินแน่นอย่างหวงแหน

..........ผึง........

เส้นความอดทนขาดสะบั้น เมื่อการกระทำของไอ้เด็กกวนประสาทตรงหน้าเรียกว่าเป็นการประกาศศึกกลาย ๆ ตาเรียวสวยจ้องเขม็งไปที่เด็กตากลมแก้มป่องที่กำลังออดอ้อนจินอยู่ตรงหน้า เจ้าเด็กกวนประสาทยังมีหน้าหันกลับมามองแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปเอาแก้มอิ่มซบนิ่งที่อกจิน สงครามเล็ก ๆ สำหรับคนสองคนกำลังจะเกิด โดยมีจินเป็นเดิมพัน เอาสิ ยังไงคาเมะก็ไม่มีทางแพ้แน่ ๆ เต่าน้อยแอบมั่นใจ

ยกที่ 1

บนโต๊ะอาหารที่ปกติมีจะคนนั่งอยู่เพียงสองคน แต่ตอนนี้กลับเพิ่มเก้าอี้ตัวเล็กขึ้นมาอีกฝั่ง คนตัวบางพยายามทำเป็นลืมๆ ว่ามีสิ่งมีชีวิตแก้มป่อง ๆ นั่งร่วมโต๊ะอยู่อีกฟากหนึ่งด้วย

จิน ลองกินนี่ดูสิ ฉันทำเองเลยนะ ตะเกียบไม้คีบเส้นอุด้งจ่อส่งไปถึงปากของคนรัก

จินก็ช่างว่าง่าย กินอุด้งผัดเข้าไปทีเดียวจนหมดคำ คนตัวโตเคี้ยวแก้มตุ่ยเป็นเด็ก ๆ ซอสที่กินเลอะอยู่ตรงมุมปาก

นายนี่ ชอบกินเป็นเด็ก ๆ อยู่เรื่อยเลย ดูสิซอสเลอะหมดเลยเห็นไหม

คาเมะก็เช็ดให้หน่อยสิ คนตัวโตโน้มหน้ามาให้เช็ด คนตัวเล็กก็ยื่นหน้าไปเช็ดด้วยริมฝีปาก ในขณะที่ลิ้นเล็ก ๆ แลบเลียซอสเลอะ และกำลังจะลามต่อไปที่ปากอิ่ม จินก็หันขวับไปด้านหลัง จนหน้าสวย ๆ ที่โน้มมาใกล้เสียหลัก ดีที่มือขาวบางยันโต๊ะเอาไว้ได้ ไม่อย่างงั้นหน้าเรียวเล็กคงกระแทกโต๊ะเข้าไปเต็มลัก

จิน เกิดอะไรขึ้น ถามเสียงหลง เมื่อจู่ ๆ จินก็ทิ้งเขาไปอย่างนี้เนี่ยนะ ร้อยวันพันปีไม่เคยมีปรากฏ

ขณะที่คาเมะกับจินกำลังจะจูบกัน พลันหางตาคมก็เหลือบไปเห็นเด็กหญิงตัวน้อยที่ในมือกำช้อนพลาสติกแน่นกำลังตักข้าวเข้าปาก ซอสมะเขือเทศที่ควรจะราดอยู่บนข้าวห่อไข่เปรอะเปื้อนเต็มหน้าเด็กน้อย ภาพนั้นรบกวนความรู้สึกของจินเป็นอย่างมาก นี่เขาละเลยเด็กน้อยขนาดนี้เชียวเหรอ จินรีบคว้ากระดาษทิชชู่ตรงเข้าไปเช็ดแก้มใสทันที

ดูสิ กินเลอะหมดเลย เดี๋ยวจินป้อนให้นะ สึบาเมะจัง

เด็กน้อยแก้มป่อง ยิ้มรับ เสียงอ้อแอ้ ปากกระจับเล็กอ้ากว้างรับข้าวที่จินเป็นคนป้อน

จิน กินนี่ด้วยสิ เดี๋ยวเย็นแล้วไม่อร่อยนะ เสียงเล็ก ๆ พยายามท้วงมาจากอีกมุมโต๊ะ แต่ตอนนี้ในสายตาจิน คงจะลืมไปแล้วละมั้งว่ายังมีคนตัวบางอีกคนนั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วย

คาเมะนั่งกอดอกมองคนรักอย่างเซ็ง ๆ เป็นอันว่ายกนี้ เขาแพ้สินะ

ยกที่ 2

หลังจากเหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งวัน การใช้เวลาในห้องน้ำถือเป็นการผ่อนคลายอย่างยิ่งยวด ปกติจินและคาเมะจะแยกกันอาบน้ำ แต่สองคนจะอาบน้ำด้วยกันในโอกาสพิเศษเท่านั้น ยิ่งตอนนี้มีเด็กน้อยเข้ามาแย่งชิงความรักจากจิน คาเมะจึงถือว่ามันควรจะถึงโอกาสพิเศษระหว่างเขาและจินได้แล้ว

จิน อาบน้ำกันนะ มือเล็กบางจับมือใหญ่หนาเชื้อเชิญให้เดินตามไปที่ห้องน้ำ

ในห้องน้ำใหญ่ โล่ง สีขาว คนสองคนกอดก่าย ช่วยกันถอดเสื้อผ้า เสื้อยืดตัวเล็กสีดำบางถูกเหวี่ยงไปกองข้างๆ เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้ม คนตัวเล็กหัวเราะคิกคักเมื่อถูกคนรักอุ้มลงไปหย่อนในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ สองมือเล็กที่เต็มไปด้วยฟองสบู่สีขาวขุ่นค่อย ๆ ลูบไล้แผ่นอกกว้าง

อยากให้ตรงไหนสะอาดเป็นพิเศษหรือเปล่าจิน รอยยิ้มร้าย ๆ ถูกส่งออกมาก่อนเป็นด่านแรก

จินแค่ยิ้มรับ ปล่อยให้มือเล็กลูบไล้ไปตามต้องการ คนตัวเล็ก ๆ คนนี้น่ะรู้จักทุกส่วนของร่างกายจินเป็นอย่างดี มือบางรู้ว่าควรจะสัมผัสตรงไหนแผ่ว ๆ หรือลงแรงย้ำหนัก ๆ ที่ตรงไหน เมื่อฟองสีขาวฟูฟ่องเต็มอ่าง สองมือใหญ่หนาก็คว้ารวบคนตัวเล็กเข้ามากอดซ้อนด้านหลัง มือใหญ่บรรจงลูบตอบไปที่แผ่นอกบางก่อนจะลากต่ำลงไปด้านล่าง

แง๊.......แง๊.......แง เสียงที่คาเมะไม่เคยปรารถนาได้ยินดังขึ้นมาอีกแล้ว มือใหญ่สะดุดกึก คนตัวเล็กต้องใช้มือบางจับประคองมือใหญ่บังคับกลาย ๆ ให้ทำต่อ

เดี๋ยวก็เงียบ อย่าสนใจเลย จิน ปากแดงกระซิบแผ่วที่ซอกหูของคนรัก

มือใหญ่หนาค่อย ๆ เลื่อนลงต่ำไปด้านล่าง เพียงสัมผัสแรก ตาสวยก็ปรือปรอยหวานฉ่ำ เมื่อคนตัวสูงเพิ่มแรงที่ฝ่ามือหนาอีกนิด ปากบางแดงเผยออ้า ส่งเสียงครางเพียงเบา ๆ และเมื่อมือหนากำลังจะ.................

แง๊..........แง๊............แง เสียงร้องไห้ของเด็กน้อยที่เพิ่มเดซิเบลมากกว่าครั้งแรกอีกหลายเท่าตัว ดังแทรกเข้ามาขัดจังหวะ คนตัวใหญ่หนาสะดุดกึก ร่างสูงลุกพรวดจนคนตัวเล็กจมดิ่งลงในน้ำ

..............พรวด............แค่ก.........แค่ก..............

คาเมะที่โผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ ไอแค่กสองสามครั้ง เพราะกินน้ำไปหลายอึก มือเล็กบางลูบหน้าสองสามที ตาคู่สวยแดงก่ำจ้องไปที่คนรัก คล้ายจะถาม

เป็นอะไรอีก

จินไปดูสึบาเมะก่อนนะ ร้องเสียงดังมากเลย ไม่สบายหรือเปล่า ต้องเป็นอะไรแน่ ๆ เลย ปกติร้องแป๊บเดียวก็หยุด แต่นี่ร้องเสียงดังมาก ๆ ต้องเป็นอะไรแน่เลย หน้าตาคมเข้มวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด คนตัวสูงก้าวยาว ๆ ไม่กี่ครั้งก็ไปถึงฝักบัวอาบน้ำ ไขก๊อกน้ำรีบชำระคราบสบู่อย่างผ่าน ๆ แล้วคว้าเสื้อคลุมออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว

คนตัวเล็กมองคนรักที่รีบเร่งออกไปก็หมดอารมณ์ทันที หัวสมองนึกไปถึงเด็กน้อยตาใสแจ๋ว แก้มป่อง ๆ ได้แต่นึกเข่นเขี้ยวอยู่ในใจ เจ้าตัวร้ายนั่นอีกแล้ว

เป็นอันว่ายกที่สอง สึบาเมะชนะอย่างสวยงาม

ความพยายามในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ทำให้คาเมะรู้ว่าเค้าแพ้เจ้าเด็กคนนั้นซะหมดรูป แต่ในเมื่อรักจินซะหมดใจ จะให้ทำยังไงได้ ก็คงต้องทำใจ รัก เจ้าเด็กคนนั้นเป็นอย่างเดียว แล้วเด็กน้อยที่โตวันโตคืนก็น่ารักน่าชัง จนอดไม่ได้ที่จะรักจริงๆ เมื่อตัดอคติส่วนตัวออกไป คาเมะก็ต้องยอมรับว่าเด็กน้อยน่ารักมากถ้ามีจินอยู่ด้วย แต่...........

ในเช้าที่ควรจะสดใส คาเมะตื่นขึ้นมา พร้อม ๆ กับทุกอย่างที่ถูกทำให้เสร็จสรรพ เสื้อผ้าเข้าชุด อาหารเช้าหอมกรุ่น และจินที่แต่งตัวเนี๊ยบนั่งรออยู่ที่เตียงนอน ทันทีที่ร่างสูงใหญ่เห็นคนตัวเล็กเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำ จินก็เอื้อมมือไปแย่งผ้าขนหนูสีขาวมาจากมือบาง คาเมะเดินไปนั่งที่โซฟาสีน้ำเงินเข้ม โดยมีจินเดินตามมาติด ๆ เมื่อคนตัวเล็กนั่งแหมะ มือใหญ่หนาก็บรรจงคลี่ผ้าขนหนูขยี้เบา ๆ ไปที่ผมเส้นเล็ก

มีอะไรเหรอจิน

คนตัวสูงสะดุดนิดหนึ่ง แล้วจึงค่อย ๆ เช็ดผมนุ่มต่อ

วันนี้จินมีสอน ชายหนุ่มเป็นเชฟสอนทำขนมในโรงแรมชื่อดัง อาทิตย์หนึ่งจะมีสอนสักครั้ง ดังนั้นจึงไม่แปลกที่จินจะใช้เวลาที่เหลือส่วนใหญ่อยู่กับบ้าน

แล้ว ? ตาเรียวสวยตวัดมองคนรัก รอให้พูดต่อ

คราวนี้มือใหญ่หนารามือจากการเช็ดผม สองมือยกขึ้นไหว้ปรก ๆ

ฝากดูแลสึบาเมะจังด้วยนะ คาเมะ

ไม่ต้องเสียเวลาคิดเลย คาเมะตอบได้อย่างรวดเร็ว ไม่

นะ คาเมะ วันเดียวเอง นะ จินออดอ้อนทั้งน้ำเสียงและดวงตา เมื่อคาเมะเบนหน้าหลบไปข้างขวา จินก็ตามมาส่งสายตาอ้อน ๆ ขอร้องทางด้านขวา คาเมะหลบไปด้านซ้าย หน้าหล่อ ๆ ก็ตามมาให้เห็นถึงด้านซ้าย พอก้มมองต่ำ จินก็ยังอุตส่าห์แทรกตัวลงมาให้เห็นแววตานั้นจนได้ ทำถึงขนาดนี้ คาเมะก็ยอมใจอ่อนไปตามระเบียบ

วันเดียวนะ

ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงใหญ่แอบดึงกำปั้นเข้ามาแนบตัว ประมาณสำเร็จแล้ว ปากอิ่มแดงบรรจงประทับไปที่แก้มใส ก่อนจะทิ้งไว้ให้คนสองคนอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง

เมื่อจินออกไปแล้ว คาเมะก็เริ่มหาวิธีอยู่กับหนูน้อยอย่างสงบสุข

ตาเรียวกวาดไปเห็นของเล่นเด็ก ตัดสินใจ จะใช้ไอ้นี่ละนะ

สีบาเมะจัง ดูสิ ตุ๊กตาน่ารักนะ เด็กน้อยแค่เพียงหันมามองแวบเดียวก่อนจะสะบัดหน้าพรืดไปอีกด้าน

ไม่ชอบอย่างงั้นเหรอ ถ้างั้นนี่ละ คนตัวเล็กเคยเห็นเด็กน้อยหัวเราะเอิ้กอ้ากตอนที่เล่นกับจิน คงจะชอบชิ้นนี้ละนะ

เมื่อรถบังคับวิทยุแล่นเข้าไปเฉียดใกล้ เด็กน้อยทำท่าจะคว้าเอาไว้ ก่อนที่จะแหงนหน้าขึ้นมาเห็นคาเมะที่ยิ้มให้หวานจ๋อย เด็กน้อยหยุดคลานแล้วเปลี่ยนมานั่งนิ่ง ๆ แทน ถึงดวงตาจะคอยมองรถบังคับไม่วางตา แต่ก็ไม่มีท่าทางไขว่คว้า อยากได้ แต่อย่างใด

ความอดทนของคาเมะกำลังจะสิ้นสุด คนตัวบางต้องคอยบอกตัวเองอยู่ในใจ

เด็ก สึบาเมะยังเป็นเด็ก อย่าถือสาเด็ก ท่องเอาไว้ นี่เด็ก

ขณะที่คนตัวบางกำลังพยายามสะกดจิตตัวเองไม่ให้ถือสาเด็ก เสียงโทรศัพท์มือถือของคาเมะก็ดังขึ้นเสียก่อน และก็ให้บังเอิญที่โทรศัพท์อยู่ใกล้กับเด็กน้อยมากว่าคาเมะเสียด้วย

เด็ก ๆ มักจะชอบอะไรที่มีเสียง รู้บ้างไหม คาเมะ

มือเล็กอูมคว้าหมับไปที่โทรศัพท์ คาเมะจ้องเด็กน้อยเขม็ง แต่สึบาเมะไม่สนใจคาเมะอีกแล้ว มือเล็กกำโทรศัพท์โบกไปมาอย่างสนุกสนาน และตั้งท่าจะโยนเจ้าเครื่องมือสื้อสารทิ้งไปเมื่อมันไม่มีเสียง

สึบาเมะเอาโทรศัพท์มาเดี๋ยวนี้นะ คนตัวบางตวาดเสียงดังลั่น คำพูดที่คอยบอกตัวเองว่าสึบาเมะเป็นเด็ก ตอนนี้ลืมไปหมดแล้ว

เด็กน้อยสะดุ้ง ปล่อยโทรศัพท์ออกจากมือ ปากเบะเบี้ยว หน้าตาเหยแก แล้วแผดเสียงร้องไห้ดังลั่น

คาเมะตกใจกับภาพที่เห็น ถึงจะไม่ค่อยชอบเด็ก แต่ก็ไม่เคยทำให้เด็กร้องไห้มาก่อน ใจหนึ่งก็รู้สึกผิด แต่อีกใจก็อดจะโทษไม่ได้

ก็สึบาเมะเอาโทรศัพท์ของเขาไปก่อนทำไมล่ะ

คนตัวบางรีบคว้าโทรศัพท์มากดดูเบอร์ที่ไม่ได้รับสาย จินนั่นเอง คงเป็นห่วงว่าทั้งสองคนจะอยู่ด้วยกันได้ไหม ยิ่งเห็นอย่างนี้คาเมะยิ่งรู้สึกผิด คนตัวบางรวบเด็กน้อยเข้ามาไว้ในอ้อมกอด เด็กน้อยยังดิ้นขลุกขลัก ร้องไห้จ้า แต่คาเมะก็ยังกอดไว้แน่น จากที่เด็กน้อยเพียงดิ้นรน ตอนนี้มือเล็กอูมตีแปะ ๆ ไปที่คาเมะไม่หยุด

คาเมะไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ความรู้สึกผิดที่ถาโถม น้ำตาของเด็กน้อย ทำให้น้ำใส ๆ ไหลออกมาอาบแก้ม เมื่อเด็กน้อยเห็นคาเมะร้องไห้ ท่าทางดิ้นรนเมื่อครู่ก็หยุดกึก เด็กน้อยหยุดร้องไห้แล้ว แต่คาเมะกลับร้องไห้หนักขึ้น จากน้ำตาที่เพียงไหลอาบแก้ม ตอนนี้กลับสะอื้นจนตัวโยน ถึงอย่างนั้น มือขาวบางก็ยังไม่คลายอ้อมกอดจากเด็กน้อยตัวกลม ๆ เจ้าตัวเล็กยกมือเล็กขึ้นมาโอบหลวม ๆ ที่รอบคอบาง หัวเล็ก ๆ เอียงซบไปที่อีกคน

การกระทำนั้นทำให้คาเมะหยุดร้องไห้แทบจะทันที

นี่สึบาเมะกำลังปลอบเขาอยู่ใช่ไหม

คนสองคนเริ่มเปิดใจยอมรับกันแล้ว สึบาเมะยอมรับแล้วว่าคาเมะไม่ได้รังเกียจเด็กน้อย คาเมะก็ยอมรับว่าสึบาเมะเป็นแค่เพียงเด็กคนหนึ่ง

ในที่สุด คนสองคนก็ยอมรับกันเสียที

วันนี้ทั้งวันจินไม่มีสมาธิกับการสอนแม้แต่น้อย ชายหนุ่มรู้ว่าคาเมะไม่ค่อยจะชอบเด็กน้อย พอ ๆ กับเด็กน้อยที่ดูจะไม่พยายามเข้าหาคาเมะเลย เมื่อเลิกงานปุ๊บ จินจึงตรงดิ่งกลับบ้านทันที และภาพที่เห็นก็ทำให้ชายหนุ่มอดจะยิ้มให้ตัวเองไม่ได้ เขาคงคิดมากไปเองสินะ

คนตัวสูงห่มผ้าให้อย่างเบามือ มือใหญ่หนาเอื้อมไปปิดไฟ แล้วค่อย ๆ ย่องออกจากห้องอย่างเงียบกริบ กลัวจะรบกวนคนสองคนนั้น

คาเมะที่หลับสนิท โดยมีเด็กน้อยหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอด หนังสือนิทานที่เปิดค้าง บ่งบอกว่าคาเมะคงจะอ่านนิทานให้เจ้าตัวเล็กฟังก่อนนอน แต่คงจะวุ่นวายกับเด็กน้อยมาทั้งวัน หนังสือเล่มนั้นเลยกล่อมทั้งเด็กและผู้ใหญ่ไปพร้อม ๆ กัน

แล้วเจ้าหญิงกับเทวดาตัวน้อย ๆ ก็หลับไปอย่างมีความสุข

เมื่อทุกอย่างดูเหมือนจะราบรื่นลงตัว สึบาเมะและคาเมะเข้ากันได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ จนพักหลังเด็กน้อยมักจะร้องหาแต่คาเมะด้วยซ้ำ ในเมื่อไม่มีอะไรต้องห่วงอีกแล้ว วันนี้จินจึงหมายมั่นไว้ในใจ คืนนี้ เขาและคาเมะน่าจะได้มีอะไรลึกซึ้งกันเสียที หลังจากที่คนทั้งสองห่างหายจากการใช้เวลาร่วมกันไปเสียนาน

คาเมะ ชายหนุ่มดึงความสนใจจากคาเมะให้ละจากหน้าจอคอมพิวเตอร์มามองที่เขา

หืม ตาเรียวสวยมองคนรักแวบหนึ่งก็รู้ว่าจินคิดอะไร ดวงตาคมที่มองมามีแววกรุ้มกริ่ม ปากแดงอิ่มอมยิ้มน้อย ๆ จนแก้มตุ่ย ก่อนจะตรงมาอุ้มคนตัวเล็กที่ยินยอมพร้อมใจเป็นอย่างดีไปทีเตียง

ไม่ใช่แค่จินหรอกที่รู้สึกว่าทั้งสองคนชักจะไม่ค่อยมีเวลาให้กันแล้วนะ แต่คาเมะก็รู้สึก คนตัวเล็กจึงอยากจะให้เวลาค่ำคืนนี้เพื่อชดเชยช่วงเวลาที่หายไป

ปากอิ่มเต็มงับใบหูเล็ก ๆ เพื่อปลุกเร้า แล้วพรมจูบซอกคอขาวไปจนถึงริมฝีปากบาง จูบที่อ่อนหวาน นุ่มนวล ราวกับจะขอชดเชยช่วงเวลาทั้งหมดในจูบเดียว มือสองมือค่อย ๆ แกะกระดุมเม็ดเล็ก ๆ ออกจากเสื้อของอีกฝ่าย ในขณะที่ริมฝีปากยังเติมเต็มให้กันและกันไม่ได้ห่าง เมื่อเสื้อผ้าหลุดออกไปจนเกือบหมด มือเล็กบางค่อย ๆ ไล้ไปตามแผ่นหลังหนาเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตึง มือของจินก็ค่อย ๆ เลื่อนลงหมายจะถอดกางเกงบ๊อกเซอร์ตัวสุดท้ายออกจากร่างขาวบาง

แง๊.............แง๊...........แง๊.............

แค่เสียงนี้เสียงเดียว คาเมะก็ผลักจินออกจากตัว คนตัวเล็กกระเด้งลุกออกจากเตียงทันที มือขาว ๆ คว้าเสื้อผ้าที่ตกกองอยู่มาสวมลวก ๆ แล้ววิ่งตรงไปที่ห้องของเด็กน้อยทันที

เมื่อคาเมะกลับมา เด็กน้อยตัวกลมก็หลับซบอยู่ในอ้อมกอดของคาเมะแล้ว

จิน คืนนี้ให้สึบาเมะนอนกับเรานะ โดยไม่รอให้จินอนุญาต คาเมะจัดการให้เด็กน้อยนอนลงตรงกลางระหว่างเขาและจิน เด็กน้อยหลับไปโดยที่มือเล็ก ๆ ยังกำนิ้วของคาเมะไว้แน่น คาเมะมองเด็กน้อยอย่างแสนรัก แล้วไม่นาน ตาคู่สวยก็ปิดสนิท ทิ้งให้จินได้แต่นอนมองเด็กน้อยตัวอ้วนกลมอย่างเข่นเขี้ยว

ศึกเล็ก ๆ กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง โดยครั้งนี้ มีคาเมะ เป็นเดิมพัน

Fin

ที่โรงเรียน

คาเมะ เป็นอะไรไปน่ะ จินเดินตามแฟนตัวเล็กที่หน้าตาบูดบึ้ง ปากเล็ก ๆ ยื่นแหลมเกือบถึงจมูก

เปล่า

โกหก มือหนาจับไหล่บางให้หันกลับมา ตาคมกริบมองตรงไปที่ตาเล็กเฉี่ยว จ้องกันตรง ๆ ขนาดนี้ อยากจะรู้ จะโกหกได้ยังไง ในเมื่อความรู้สึกทั้งหมด มันบอกผ่านจากดวงตาคู่สวยหมดแล้ว

คนตัวเล็ก ก้มหน้างุด ไม่ชอบเลย ไม่ชอบที่ถูกดูออกง่ายดาย ไม่ชอบที่จินรู้ใจเขาไปหมด และที่ไม่ชอบที่สุด ไม่ชอบที่ตัวเองรักจินเหลือเกิน เพราะรัก ถึงได้แสดงอาการน่ารังเกียจแบบนี้ หึงหวงแบบนี้ เกลียดตัวเองจริง ๆ

ทำไมถึงไม่รีบไปล่ะ เสียงเบาหวิวลอยออกมาจากปากบางแดง ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่รู้ว่าปลายเสียงคนตัวเล็กสะบัดน้อย ๆ อย่างคนเจ้าอารมณ์ แต่นี่คือจิน ถึงจะพูดแสนเบา ถึงจะไม่มีเสียงออกมา แค่เห็นรูปปาก จินก็รู้แล้วว่า คาเมะจะพูดอะไร

คาเมะจะให้จินไปไหนล่ะครับ มือใหญ่หนาเชยคางแหลม บังคับให้หน้าสวยเงยมอง แล้วค่อย ๆ ปัดผมที่ยาวลงมาปิดหน้าออก เมื่อผมยาวถูกจัดการก็เผยให้เห็นหน้าสวย ๆ ของคนแสนงอน

ถ้าไม่รีบไป เดี๋ยวเธอคนนั้นจะคอยนานนะ สะบัดตัวออกมา หันหลังให้คนรัก แล้วก้าวเดินด้วยสปีดที่น่าจะเรียกว่าจ้ำเดินมากกว่า ไม่อยากอยู่ตรงนี้ ไม่อยากรู้ ไม่อยากเห็น ว่าจินจะไปหาใคร

ในใจร่ำร้องไม่ได้หยุด

ตามมาสิ ตามมา นายเป็นคนรักของฉัน จะไม่ตามมา เพราะฉันพูดแค่นี้เองน่ะเหรอ

บอกให้ไปหาคนอื่นก็ต้องไปหรือไง รีบตามมาง้อฉันเดี๋ยวนี้เลยนะนายบื้อ

ขาเพรียวค่อย ๆ ลดความเร็ว จนระยะที่ทิ้งห่างในตอนแรกค่อย ๆ ย่นเหลือไม่ไกลนัก

สุดท้ายก็แพ้ใจตัวเอง หันกลับไปมองคนโง่ คนบื้อที่ยืนกอดอก อมยิ้มแก้มตุ่ย รู้แล้วสินะ ใครที่โง่ ใครที่บื้อตัวจริง ตาคม ๆ เป็นประกายเล่นแสงล้อเลียนคนตัวเล็ก

คาเมะ ไม่มีทางทิ้งจินไปไหนได้ลงหรอกน่า

คนตัวเล็กได้แต่หงุดหงิด คิ้วเรียวสวยมุ่นขัดใจ แต่ก็ยอมเดินกลับไปหาคนรัก นิ้วเรียวเล็กสอดเกี่ยวในมืออุ่นนุ่ม ถึงจะหงุดหงิด ถึงจะขัดใจ แต่จะให้ทิ้งไป คงจะไม่ได้จริง ๆ คนสองคน มือสองมือ ขาสองคู่ก้าวไปพร้อม...ด้วยจังหวะเดียวกัน

ที่บ้าน

คาเมะ คาเม้ คา.......เมะ........จัง คาเมะครับ เสียงห้าว ๆ ตะโกนหาคนที่เป็นที่รักไม่ได้หยุด เรียกแบบธรรมดา เรียกเสียงสูง เรียกย้ำ ๆ เรียกด้วยวิธีที่เคยทำให้คนตัวเล็กเคยหันมามองอย่างรวดเร็ว แล้วก็ได้ผล เสียงหวาน ๆ ตอบด้วยคำพูดที่หวานพอกัน

จะเรียกทำไมนักหนา

จินหาถุงเท้าไม่เจอ ความผิดของคาเมะนั่นแหละ ทำให้ทุกอย่างจนเคยตัว ดูสิ กระทั่งหาถุงเท้ายังต้องเรียกหา

เรียกเข้าสิ ถุงเท้าจ๋า ถุงเท้าอยู่ที่ไหน ออกมาหาจินหน่อย จินหาไม่เจอ ลอยหน้าลอยตาแนะนำ พูดไปอย่างงั้นแหละ รู้หรอกว่าจินจะทำไงต่อไป

ถุงเท้าจ๋า ถุงเท้าอยู่ที่ไหน ออกมาหาจินหน่อย จินหาไม่เจอ นั่นไง ขาดคำเสียที่ไหน พอคนตัวเล็กแนะนำ คนตัวใหญ่ก็รับคำ ทำตามทันที

จะให้ทำไงได้ล่ะ คนตัวเล็กก็ต้องเดินปึงปังไปเปิดตู้ ดึงลิ้นชัดเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ภายในออกมา ถุงเท้าหลายคู่ถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบอยู่ในนั้น

จินเดินตามมากอดเอวซ้อนจากด้านหลัง วางคางแหมะลงที่ไหล่เล็กลาด

เห็นไหม คาเมะหาให้ เร็วกว่า น้ำเสียงอ้อน ๆ ลอยวนเวียนอยู่ข้าง ๆ หูนิ่ม เพียงแค่นี้ หน้าเล็ก ๆ ก็ซับสีเรื่อ

ถึงจะปากคอร้ายกาจกับใครขนาดไหน แต่กับคน ๆ นี้ที่ดูเหมือนจะรู้วิธีจัดการให้อยู่หมัด คาเมะก็ดูเหมือนจะแพ้อยู่ร่ำไปนั่นแหละ

ในโรงอาหาร

จินจ๋า จินกินนี่นะ อร๊อย อร่อย มะเขือเทศสีแดงแปร๊ดโชว์หราอยู่หน้าจิน โดยไม่ทันอ้าปาก มะเขือเทศชิ้นโตสีแดงจัดก็ถูกวางลงในชามข้าวของจินเรียบร้อย คนตัวโตจะทำอะไรได้ นอกจาก ก้มหน้าก้มตา กินต่อไป

จิน นี่ก็อร่อย พูดเสร็จ พริกหวานที่ตัวเองแสนเกลียดก็ลอยหวือไปอยู่เคียงคู่มะเขือเทศในชามของจิน

ส่วนอันนี้ไม่ดี กินเยอะ ๆ จะทำให้คอเลสเตอรอลสูง หมึกชิ้นใหญ่หนาลอยไปจากชามของจิน ต่อหน้าต่อตา จินก็ได้แต่มองปลาหมึกตาละห้อย

อ๊ะ กุ้งนี่น่าอร่อยจัง ตะเกียบสีดำแตะค้างที่ริมฝีปาก ในขณะที่ตารียวจ้องเป๋งไปที่กุ้งตัวใหญ่ยักษ์ แน่นอน กุ้งตัวนั้น อยู่ในชามข้าวของจิน

คาเมะอยากกินเหรอครับ งั้นจินให้ หลังจากล่ำลากับกุ้งตัวนั้นเสร็จ จินก็ค่อย ๆ คีบกุ้งตัวนั้นไปหย่อนใส่ชามข้าวของคาเมะ

คนตัวเล็กทำหน้าลำบากใจเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ยื่นแตงกวา หอมใหญ่ สารพัด.......ผัก ลงในชามของจิน ในขณะที่ตอนนี้ ชามข้าวของคาเมะพูนไปด้วยสารพัดเนื้อสัตว์

เนื้อสัตว์พวกนี้น่ะ กินเยอะ ๆ ไม่ดีต่อสุขภาพนะ กินผักน่ะดีแล้ว

เห็นไหม คาเมะน่ะรักจินขนาดไหน

ในห้องนอน

จิน ตื่นเถอะ ตื่นได้แล้ว เสียงหวาน ๆ เจื้อยแจ้วอยู่ข้าง ๆ คนรัก

จิน นี่บอกให้ตื่นไง ได้ยินไหม ไอ้หน้าที่ที่ต้องมาคอยปลุกคนขี้เซาทุกเช้าแบบนี้น่ะ คาเมะอยากจะหาคนมาทำแทนเหลือเกิน ใครที่ความอดทนสูง ๆ มาเจอคนขี้เซาอย่างร้ายกาจแบบจิน คงสติขาดกันบ้างแหละ

ไม่ได้ยิน เสียงอู้อี้ออกมาจากปากที่ขมุบขมิบ หากหนังตาบนยังภักดีกับหนังตาล่างไม่เปลี่ยนแปลง

จิน ตื่นได้แล้ว ถ้าไม่ตื่นจะไปโรงเรียนสายนะ

นอกจากไม่ยอมตื่นง่าย ๆ ยังหันหลังให้อีกต่างหาก มือใหญ่ ๆ กระชับผ้าห่มไว้อย่างเหนียวแน่น

จิน ถ้าไม่ตื่นจะเอาน้ำมาราดนะ

เงียบ

ถ้าไม่ตื่น จะให้รันจังมาปลุกนะ

(รันเป็นหมาเมะ ปลุกด้วยการเลียหน้า)

เงียบ

ถ้ายังไม่ยอมตื่นอีก จะล้มเตียงแล้วนะ ดูซิ ถ้าไม่มีที่นอน ยังจะหลับอยู่ได้ไหม

แต่จินก็แสดงให้เห็นแล้วว่า คำขู่ของคาเมะน่ะได้ผลแค่ไหน คนตัวโตยังซุกตัวอยู่ใต้ผ้านวมผืนใหญ่ ท่าทางที่คาเมะเห็น ไม่บ่งบอกสักนิดว่าตื่นแล้ว

จิน ถ้ายอมตื่น จะให้....กอด

เริ่มขยับนิด ๆ ผ้านวมไหว ยวบ ๆ

ถ้าอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเร็ว ๆ จะให้....จูบ

นั่นไงล่ะ ตื่นแล้วสินะ แต่จินก็ยังทำอ้อยอิ่ง บิดขี้เกียจเอย ขยี้ตาเอย ราวกับรออะไรอยู่ นั่นสิ รออะไรกันนะ จิน

ถ้าไปโรงเรียนทัน จะให้.....คืนนี้....... คนตัวเล็กยังพูดไม่ทันจบ จินก็กระโดดผลุงลงจากเตียง คว้าผ้าเช็ดตัวได้ก็วิ่งเข้าห้องน้ำทันที ก่อนจะลงกลอนประตูห้องน้ำ คนตัวโตยังแอบวิ่งกลับมาขโมยหอมแก้มคนตัวเล็กอีกหนึ่งฟอด มัดจำเอาไว้ก่อน

แล้วคืนนี้.......ค่อยเจอกัน

end